Муаллим чун ба таълими хат аз дасташ қалам гирад

معلم چون به تعلیم خط از دستش قلم گیرد

Хат ӯ бинаду таълим аз он мшгин рақам гирад

خط او بیند و تعلیم از آن مشگین رقم گیرد

Ситам гӯйанд ҳар кас аз муаллим ёд ме гирад

ستم گویند هر کس از معلم یاد می گیرد

Муаллим ояд ва зон шӯхи таълим ситам гирад

معلم آید و زان شوخ تعلیم ستم گیرد

Чунин аФсонҳءи хушро , ки дил гуфт аз даҳон ӯ

چنین افسانهء خوش را ، که دل گفت از دهانِ او

Хизр гар башнавад аз ғайраташи хоб адам гирад

خضر گر بشنود از غیرتش خواب عدم گیرد

Кашами сар дар гиребон ҳар саҳар бе он гули хандон

کشم سر در گریبان هر سحر بی آن گل خندان

Мабодои оҳи сардам дар чароғ субҳдам гирад

مبادا آه سردم در چراغ صبحدم گیرد

Азин сӯзӣ ки дорад пери канъон дар ғами Юсуф

ازین سوزی که دارد پیر کنعان در غم یوسف

Сазад каз гӯшаи байти алҳзни оташ илм гирад

سزد کز گوشه بیت الحزن آتش علم گیرد

Агар ман сӯхтами бодои чароғи ҳасан ӯ равшан

اگر من سوختم بادا چراغ حسن او روشن

Қазои парвонае аз матлаъи анвор кам гирад

قضا پروانه‌ای از مطلع انوار کم گیرد

Фиғонӣ дар ҳарим Кувайт омад бо дили сӯзон

فغانی در حریم کویت آمد با دل سوزان

Чаҳ саг бошад ки бе доғи ту худро муҳтарам гирад

چه سگ باشد که بی‌داغ تو خود را محترم گیرد