Хуши он шабҳо ки сар бар остони длстонм буд

خوش آن شبها که سر بر آستان دلستانم بود

зи хоки пой ӯ меҳр хамӯшӣ бар даҳонам буд

ز خاک پای او مهر خموشی بر دهانم بود

Баҳри сӯрат ки мерафтам бкўиш ошно будам

بهر صورت که می رفتم بکویش آشنا بودم

На ғавғои сегон на бими санги посбонам буд

نه غوغای سگان نه بیم سنگ پاسبانم بود

Бихоб бихўдии шабҳо бкнҷӣ мешудам пинҳон

بخواب بیخودی شبها بکنجی می شدم پنهان

зи сӯии посбонаши гӯша ӣ чашмии ниҳонам буд

ز سوی پاسبانش گوشه ی چشمی نهانم بود

Чу булбули нимшб каз хоб мастӣ мешудам бедор

چو بلبل نیمشب کز خواب مستی می شدم بیدار

Забон чун мегушӯдам номи он гул бар забонам буд

زبان چون می گشودم نام آن گل بر زبانم بود

Чу аз назора ӣ хуршед рӯйиш мешудам бихўд

چو از نظاره ی خورشید رویش می شدم بیخود

зи кӯяши зарра ӣӣ кон бар ҳаво мерафт ҷонам буд

ز کویش ذره یی کان بر هوا می رفت جانم بود

Сабоҳи риҳлатам зон мурғи иқбол рақиб афтод

صباح رحلتم زان مرغ اقبال رقیب افتاد

Ки дар шоми аҷали тири дуое дар камонам буд

که در شام اجل تیر دعایی در کمانم بود

Фиғонӣ мешудам битоқт аз назора ӣ рӯйиш

فغانی می شدم بیطاقت از نظاره ی رویش

Валикини иззат ӯ монеъи оҳу фиғонам буд

ولیکن عزت او مانع آه و فغانم بود