Дилам бе он шукри лаби тарки айш хештан гирад

دلم بی آن شکر لب ترک عیش خویشتن گیرد

На гулро бӯ кунад на соғар май дар даҳан гирад

نه گل را بو کند نه ساغر می در دهن گیرد

Ман аз хӯн хӯрдан шабҳои ҳиҷр афтодаам бихўд

من از خون خوردن شبهای هجر افتاده ام بیخود

Сабӯҳӣ карда ӯ бо дигарон роҳ чаман гирад

صبوحی کرده او با دیگران راه چمن گیرد

зи ҷавр ӯ кашами теғ ва кунам оҳанги қатли худ

ز جور او کشم تیغ و کنم آهنگ قتل خود

Магар раҳмӣ кунад он биўФоу даст ман гирад

مگر رحمی کند آن بیوفا و دست من گیرد

Фиғон аз табъи шӯх ӯ ки чун дар дилӣ гӯям

فغان از طبع شوخ او که چون در دلی گویم

Маро дар печад ва сад нукта бар ҳар як сухан гирад

مرا در پیچد و صد نکته بر هر یک سخن گیرد

Насимигар вазад дар кӯй ӯ сӯзами ман бедил

نسیمی گر وزد در کوی او سوزم من بیدل

зи рашки онкии ногуҳи буии он гул перҳан гирад

ز رشک آنکه ناگه بوی آن گل پیرهن گیرد

Равад бо мутриб ва май ҳар шаби он гул дар гулистонӣ

رود با مطرب و می هر شب آن گل در گلستانی

Фиғонӣ бо дили сӯзони раҳи байт алҳзн гирад

فغانی با دل سوزان ره بیت الحزن گیرد