Имрӯзи сафои дилам аз симтнӣ буд

امروز صفای دلم از سیمتنی بود

Ҷонами пар аз андеша ӣ насрини баданӣ буд

جانم پر از اندیشه ی نسرین بدنی بود

Чун даста ӣ гули соидам аз доғ наоне

چون دسته ی گل ساعدم از داغ نهانی

Ороста зон даст ки гӯйии чаманӣ буд

آراسته زان دست که گویی چمنی بود

Перонаи серуми носиаҳ ӣ мӯии парешон

پیرانه سرم ناصیه ی موی پریشان

Дар соя ӣ шамшоди қадии Настаранӣ буд

در سایه ی شمشاد قدی نسترنی بود

Дар тоба ӣ ҳаммом дилам рафт чу моҳӣ

در تابه ی حمام دلم رفت چو ماهی

Неи Зуҳра ӣ оҳӣ на маҷоли суханӣ буд

نی زهره ی آهی نه مجال سخنی بود

Дар ҷӯш дару боми зи назора ӣ дидор

در جوش در و بام ز نظاره ی دیدار

Гармоба на каз хулди барин анҷуманӣ буд

گرمابه نه کز خلد برین انجمنی بود

Аз саҷда ӣ шукрами сар шӯрида нёсуд

از سجده ی شکرم سر شوریده نیاسود

Кони васл на андоза ӣ ҳад чу манӣ буд

کان وصل نه اندازه ی حد چو منی بود

Дар пӯсти нгҷидми азин шавқ ки дил ро

در پوست نگجیدم ازین شوق که دل را

Оби арақи сина ӣ глпирҳнӣ буд

آب عرق سینه ی گلپیرهنی بود

Бар чашма ӣ хуршед дареғаст гушӯдан

بر چشمه ی خورشید دریغست گشودن

Чашмӣ ки ба дидори чунон ғамзаи занӣ буд

چشمی که به دیدار چنان غمزه زنی بود

ӯ рафт , фиғонии басари сафаи ҳаммом

او رفت، فغانی بسر صفه حمام

Чун қолаби ҷони рафтаи даруни кафанӣ буд

چون قالب جان رفته درون کفنی بود