Гуҳ ба лутфам май навозади гуҳ ба нозам ме кашад

گه به لطفم می‌نوازد گه به نازم می‌کشد

Зинда месозад марои он шӯх ва бозам ме кашад

زنده می‌سازد مرا آن شوخ و بازم می‌کشد

Нозанини ман куҷое ваа ки дар роҳи умед

نازنین من کجایی وه که در راه امید

Дидаи маҳрӯм , аз ашк ниёзам ме кашад

دیدهٔ محروم، از اشک نیازم می‌کشد

Гар нигарем мешавад хунобҳо дар дили гиреҳ

گر نگریم می‌شود خوناب‌ها در دل گره

Вари бгрими хандаи он ишва созам ме кашад

ور بگریم خندهٔ آن عشوه‌سازم می‌کشد

Ҳршб аз афсона ғам гирадам хоби аҷал

هرشب از افسانهٔ غم گیردم خواب اجل

Охири ин афсонаи давр ва дарозам ме кашад

آخر این افسانهٔ دور و درازم می‌کشد

Гар наме байнами дамӣ рӯй ту эй чашму чароғ

گر نمی‌بینم دمی روی تو ای چشم و چراغ

Гиряи ҷони сӯзу оҳи ҷон гудозам ме кашад

گریهٔ جان‌سوز و آه جان‌گدازم می‌کشد

Дар ғамаш чун мешавам бо нолаи неи ҳам нафас

در غمش چون می‌شوم با نالهٔ نی هم‌نفس

Дили навозиҳои он мискин навозам ме кашад

دل‌نوازی‌های آن مسکین‌نوازم می‌کشد

Чун фиғонӣ ҳар нафас май сӯзам аз доғи ниҳон

چون فغانی هر نفس می‌سوزم از داغ نهان

Гар кашами оҳии зи дили ифшоӣ розам ме кашад

گر کشم آهی ز دل افشای رازم می‌کشد