Наврӯзи илми барзаду гул дар чаман омад

نوروز علم برزد و گل در چمن آمد

Хуршед сафар карда ӣ ман дар ватан омад

خورشید سفر کرده ی من در وطن آمد

Мурғӣ ки зи ҳиҷрон гулӣ дошт малолӣ

مرغی که ز هجران گلی داشت ملالی

Дар боғи бнзораҳи сарв чаман омад

در باغ بنظاره سرو چمن آمد

Гул боз расед аз сафару сарви зи гулгашт

گل باز رسید از سفر و سرو ز گلگشت

Паймона биёред ки паймон шикан омад

پیمانه بیارید که پیمان شکن آمد

Ёқӯб ҷавон шуд зи сабо ман шудам оташ

یعقوب جوان شد ز صبا من شدم آتش

Он буи дигар буд казон перҳан омад

آن بوی دگر بود کزان پیرهن آمد

Ҳамроҳи сабои буии масеҳои нафасӣ буд

همراه صبا بوی مسیحا نفسی بود

Зон буии дили мурда ӣ ман бо сухан омад

زان بوی دل مرده ی من با سخن آمد

Дар ишқи дамии зиндагии оради ду ҷаҳони ғам

در عشق دمی زندگی آرد دو جهان غم

Офат на ҳамон буд ки бар кӯҳкан омад

آفت نه همان بود که بر کوهکن آمد

Ошуфта чунон нестам аз ғам ки бидонам

آشفته چنان نیستم از غم که بدانم

Каз шох чаҳ гул сар зад ва чун Настаран омад

کز شاخ چه گل سر زد و چون نسترن آمد

Сармаст расед аз раҳу хубони бнзораҳ

سرمست رسید از ره و خوبان بنظاره

Гаштанди саросема ки ҳон пилтан омад

گشتند سراسیمه که هان پیلتن آمد

Хомӯш нашуд аз сухани ишқи фиғонӣ

خاموش نشد از سخن عشق فغانی

Ҳарчанд ки санги ситамаш бар даҳан омад

هرچند که سنگ ستمش بر دهن آمد