Онкӣ ба тезии забон нарм кунад адиб ро

آنکه به تیزی زبان نرم کند ادیب را

Нест гуноҳ агар кашад ошиқ бенасиб ро

نیست گناه اگر کشد عاشق بی نصیب را

Нолаи мурғи бӯстони гиря кӣ оради ӣнқадар

نالهٔ مرغ بوستان گریه کی آرد اینقدر

Ман ки баҳонаи сохтам нағмаи андалеб ро

من که بهانه ساختم نغمهٔ عندلیب را

Оби ҳаёт кӣ шавад рӯзӣ нокасе чу ман

آب حیات کی شود روزی ناکسی چو من

Ман ба ҳалоки худ хушами ғуссаи мадаи рақиб ро

من به هلاک خود خوشم غصه مده رقیب را

Ишқ чу панҷа зад ба ҷон , теғ расад ба устихон

عشق چو پنجه زد به جان‌، تیغ رسد به استخوان

Ҳаст кушандаи дарди ман , нест гунаҳи табиб ро

هست کشنده درد من‌، نیست گنه طبیب را

Кӣ дили Юсуфи ҳазин ёр шавад ба Мисри ён

کی دل یوسف حزین یار شود به مصر‌یان

Балки вафои дигарон банд буд ғариб ро

بلکه وفای دیگران بند بود غریب را

Баъди намоз чун буд ваъда ба тарафи бӯстон

بعد نماز چون بود وعده به طرف بوستان

Дил чаҳ таҳаммул оварад замзамаи хатиб ро

دل چه تحمل آورد زمزمهٔ خطیب را

Базми висол гарм шуд хези фиғонӣ аз миён

بزم وصال گرم شد خیز فغانی از میان

Донаи дил сапанд кун ҷилваи гуҳи ҳабиб ро

دانهٔ دل سپند کن جلوه‌گه حبیب را