Ба ғоят талх гуфтораст дар май лаъли мигўнш

به غایت تلخ گفتارست در می لعل میگونش

Ҳазорон ҷони ширини нақл дар шабҳои маъҷунаш

هزاران جان شیرین نقل در شب‌های معجونش

Ҳар онгў бо чунин михўораҳи суҳбат орзӯ дорад

هر آنگو با چنین میخواره صحبت آرزو دارد

Бибинӣ оқибати рӯзӣ ки дар соғар буд хунаш

ببینی عاقبت روزی که در ساغر بود خونش

Шудам хок дарат ваон зарра каз ин хок бархезад

شدم خاک درت وان ذره کز این خاک برخیزد

Нишонд бар канори чашма ӣ хуршеди гардунаш

نشاند بر کنار چشمه ی خورشید گردونش

Ним зоҳид ки дар хилвати бнўр тоъаташ ёбам

نیم زاهد که در خلوت بنور طاعتش یابم

На ҷодӯем ки дом раҳ кунам тӯмори афсунаш

نه جادویم که دام ره کنم طومار افسونش

Ҳарон бедил ки хубонаш бибозӣ дар миён гиранд

هران بیدل که خوبانش ببازی در میان گیرند

Нагардонанд азуи рӯ то нагардонанд маҷнӯнаш

نگردانند ازو رو تا نگردانند مجنونش

Чаро дар фикр он бошам ки дил чун ком аз ӯ ёбад ?

چرا در فکر آن باشم که دل چون کام از او یابد؟

Ки гар хоҳад расонад бар муроди хеши бичўнш

که گر خواهد رساند بر مراد خویش بیچونش

Барои дард ва доғаст одамӣ , вари акси ин будӣ

برای درد و داغست آدمی، ور عکس این بودی

Наёвардӣ қазои эзад аз фирдавси берунаш

نیاوردی قضای ایزد از فردوس بیرونش

Надорад ҳеҷ кам онмаҳи фиғонии меҳр афзӯн кун

ندارد هیچ کم آنمه فغانی مهر افزون کن

Ки охири брФрўзии сад чароғ аз ҳасани афзӯнаш

که آخر برفروزی صد چراغ از حسن افزونش