ё марои комии даҳ аз лаъл шароб олуд хеш
یا مرا کامی ده از لعل شرابآلود خویش
ё ҳалокам кун ба заҳри чашм хоб олуд хеш
یا هلاکم کن به زهر چشم خوابآلود خویش
Хандаи ширини лаболаби соз бо дашноми талх
خندهٔ شیرین لبالب ساز با دشنام تلخ
Аз гадоён кам макун лутф итоб олуд хеш
از گدایان کم مکن لطف عتابآلود خویش
Дар чамани банд қабо бигушоу ҷайби ғунча ро
در چمن بند قبا بگشا و جیب غنچه را
Накҳатии бахш аз гиребон гулоб олуд хеш
نکهتی بخش از گریبان گلابآلود خویش
То ба кӣ эй сарви чамани гул дар арақи дории нигоҳ
تا به کی ای سرو چمن گل در عرق داری نگاه
Аз ҳаё хуй карда рухсор ҳиҷоб олуд хеш
از حیا خوی کرده رخسار حجابآلود خویش
Пеши он лабҳо фиғонӣ аз саволи бӯсаи мард
پیش آن لبها فغانی از سؤال بوسه مرد
Зинда кун ӯро ба дашном ҷавоб олуд хеш
زنده کن او را به دشنام جوابآلود خویش