Дил аз айш ҷаҳон кунадему завқи бодаи нобаш

دل از عیش جهان کندیم و ذوق بادهٔ نابش

Наме арзад ба зулми шаҳнаи шаби гашти маҳтобаш

نمی‌ارزد به ظلم شحنهٔ شب گشت مهتابش

Дилӣ каз равшанӣ ҳар заррааш сад шаби чароғи арзад

دلی کز روشنی هر ذره‌اش صد شب‌چراغ ارزد

Чаро баҳри шароб талх андозам ба ғарқобаш

چرا بهر شراب تلخ اندازم به غرقابش

Чаҳ шукри бахт худ гӯям чу дидам бар қарори ӣнҷо

چه شکر بخت خود گویم چو دیدم بر قرار اینجا

Фурӯғи базми ъушрат бо фироқи кунҷи миҳробаш

فروغ بزم عشرت با فراغ کنج محرابش

Чаҳ айш аз мастии як соъати шаб , тираи рӯзон ро

چه عیش از مستی یک ساعت شب، تیره‌روزان را

Ки оташ аз ғами фардо буд дар ҷомаи хобаш

که آتش از غم فردا بود در جامهٔ خوابش

Дилӣ бояд чу кӯҳии дидае бояд чу дарёӣ

دلی باید چو کوهی دیده‌ای باید چو دریایی

Ки бо хўршидрўиӣ чун нишиниоварӣ тобиш

که با خورشیدرویی چون نشینی آوری تابش

Ба ҷоми зари тавон хӯрдани шароби лаъл бо хубон

به جام زر توان خوردن شراب لعل با خوبان

Чаҳ созад ошиқ бехону мон чун нест асбобаш

چه سازد عاشق بی‌خان و مان چون نیست اسبابش

Мапиндорӣ ки бо мағзаст нақли маҷлиси гардун

مپنداری که با مغزست نقل مجلس گردون

Ҳазор афсун ва найрангаст дар бодому уннобаш

هزار افسون و نیرنگست در بادام و عنابش

Машав саргарм агар бахшад сипеҳрати халъати хуршед

مشو سرگرم اگر بخشد سپهرت خلعت خورشید

Ки тезӣ синон дорад сар ҳар мӯии санҷобаш

که تیزی سنان دارد سر هر موی سنجابش

Фиғонӣ чун дилат сирӣ надорад аз майу соқӣ

فغانی چون دلت سیری ندارد از می و ساقی

Ба ислоҳаш чаҳ мекӯшӣ биФгн то баради обаш

به اصلاحش چه می‌کوشی بیفگن تا برد آبش