Ҷонами аФгорсту тани бемору дили хӯн аз фироқ

جانم افگارست و تن بیمار و دل خون از فراق

Ҳар нафаси дрдист бар дарди ман афзӯн аз фироқ

هر نفس دردیست بر درد من افزون از فراق

Ғарқи хӯн дидаам шабҳои ҳиҷрону аҷал

غرق خون دیده ام شبهای هجران و اجل

Бар серуми пайваста май оради шабихун аз фироқ

بر سرم پیوسته می آرد شبیخون از فراق

То шуд он шохи гули раънои бурун аз дида ам

تا شد آن شاخ گل رعنا برون از دیده ام

намеравад бар рӯй зардами ашки гулгун аз фироқ

می رود بر روی زردم اشک گلگون از فراق

Аз висолаши биғмон дар базми ъушрати шодмон

از وصالش بیغمان در بزم عشرت شادمان

Ман дарин байти алҳзни афтодаи маҳзун аз фироқ

من درین بیت الحزن افتاده محزون از فراق

Мондаи маҳрӯм аз ҳарими остонаши рӯзу шаб

مانده محروم از حریم آستانش روز و شب

Санг бар сар май занам дар кӯҳу ҳомӯн аз фироқ

سنگ بر سر می زنم در کوه و هامون از فراق

Давр азон ширини лаби Лайлӣ вааш омад бар серум

دور ازان شیرین لب لیلی وش آمد بر سرم

Ончӣ омад бар сари Фарҳоду маҷнӯн аз фироқ

آنچه آمد بر سر فرهاد و مجنون از فراق

Гар нахоҳӣ бар сари бемори ҳиҷрон омадан

گر نخواهی بر سر بیمار هجران آمدن

Ҷон нахоҳад баради муштоқи ту берун аз фироқ

جان نخواهد برد مشتاق تو بیرون از فراق

То шудӣ эй гавҳари мақсӯди ғоиб аз назар

تا شدی ای گوهر مقصود غایب از نظر

Чашмаи чашми фиғонии гашти Ҷайҳун аз фироқ

چشمهٔ چشم فغانی گشت جیحون از فراق