Ҷудо аз он шохи гули сад доғи ҳасрати зини чамани барадам

جدا از آن شاخ گل صد داغ حسرت زین چمن بردم

Ҳамин гулҳо шкФт аз ишқ ӯ ранҷӣ ки ман барадам

همین گلها شکفت از عشق او رنجی که من بردم

зи осеби хазон эй боғбон эмин нишин акнӯн

ز آسیب خزان ای باغبان ایمن نشین اکنون

Ки бе ӯ оҳи сард аз сояи сарву самани барадам

که بی او آه سرد از سایهٔ سرو و سمن بردم

Ба тарафи боғи гӯи оҳанги ъушрат соз кун булбул

به طرف باغ گو آهنگ عشرت ساز کن بلبل

Ки ман фарёди худ дар гӯшаи байти алҳзни барадам

که من فریاد خود در گوشهٔ بیت الحزن بردم

зи оби дида чун расво шудам дар ҷома ҳастӣ

ز آب دیده چون رسوا شدم در جامهٔ هستی

Либоси нестии пӯшедаму сар дар кафани барадам

لباس نیستی پوشیدم و سر در کفن بردم

Равон гардид хуноби дилам аз соғари дида

روان گردید خوناب دلم از ساغر دیده

Биёади лаъл ӯ чун ҷом май сӯии даҳани барадам

بیاد لعل او چون جام می سوی دهن بردم

Ба симатӣ то ба доман чок шуд сад ҷомаи тақво

به سمتی تا به دامن چاک شد صد جامهٔ تقوی

Ба ҳар маҳфил ки бе худ номи он гули перҳани барадам

به هر محفل که بی‌خود نام آن گل‌پیرهن بردم

Нагуфтам ҳол ва рафтам чун фиғонӣ аз сари кӯяш

نگفتم حال و رفتم چون فغانی از سر کویش

Ғаму дардӣ ки дар дили доштам бо хештани барадам

غم و دردی که در دل داشتم با خویشتن بردم