Ҳар замон бо худ хаёли он рух гулгун кунам

هر زمان با خود خیال آن رخ گلگون کنم

Орзӯӣ дидани рӯяти бадал афзӯн кунам

آرزوی دیدن رویت بدل افزون کنم

Чун хаёли сӯрати хуби ту орм дар назар

چون خیال صورت خوب تو آرم در نظر

Аз таҳайюри офарин бар хома ӣ бичўн кунам

از تحیر آفرین بر خامه ی بیچون کنم

Сари зи тоъат бар надорамгар бъмри худ дамӣ

سر ز طاعت بر ندارم گر بعمر خود دمی

Саҷда ӣӣ дар сояи он қомат мавзун кунам

سجده یی در سایه آن قامت موزون کنم

Ман ки дорам сад наво аз нола ӣ шабгири худ

من که دارم صد نوا از ناله ی شبگیر خود

Гӯш кӣ бар арғунуни базм афлотӯн кунам

گوش کی بر ارغنون بزم افلاطون کنم

Гар марои сад ғам буд дар дил , чу байнам рӯй ту

گر مرا صد غم بود در دل، چو بینم روی تو

Баркашам оҳӣ ва ғамҳоро зи дил берун кунам

برکشم آهی و غمها را ز دل بیرون کنم

Дар сухан ҳар дам чу шамъами сӯзи дил равшан нашуд

در سخن هر دم چو شمعم سوز دل روشن نشد

Дар нмигирди чароғам то бкӣ афсун кунам

در نمیگیرد چراغم تا بکی افسون کنم

Коши пурсади ғунчаи лаъли ту аз ман нукта Эй

کاش پرسد غنچهٔ لعل تو از من نکته‌ای

То ба тақрйви сухани шарҳи дил пурхӯн кунам

تا به تقریب سخن شرح دل پرخون کنم

Хоб шуд бар дидаи шаби зиндаи дори ман ҳаром

خواب شد بر دیدهٔ شب‌زنده‌دار من حرام

Бас ки шабҳо нола аз беМеҳрӣ гардун кунам

بس که شب‌ها ناله از بی‌مهری گردون کنم

Байти аҳзони фиғонӣ кӣ шавад базми тараб

بیت احزان فغانی کی شود بزم طرب

Чанд дар ҳар гӯшаи фарёд аз дил маҳзун кунам

چند در هر گوشه فریاد از دل محزون کنم