Чунӣ ҳар чанд аз дарди ҷудои нотавони рангам

چونی هر چند از درد جدایی ناتوان رنگم

Шавад аз нола ҳар дами тезтар сӯии ту оҳангам

شود از ناله هر دم تیز تر سوی تو آهنگم

Диламро аз ҷамолати парда ӣ ҳастӣ буд монеъ

دلم را از جمالت پرده ی هستی بود مانع

зи маҳрӯмӣ кунун бо ҳастӣ худ бар сари ҷангам

ز محرومی کنون با هستی خود بر سر جنگم

Чу мегӯям ғами худ бо касе беғунча ӣ лаълат

چو می گویم غم خود با کسی بی غنچه ی لعلت

Нафас бо гиря меояд бурун аз сина ӣ тангам

نفس با گریه می آید برون از سینه ی تنگم

Хушам бо сӯзу дарду нола ӣ худ , кин сурӯди ғам

خوشم با سوز و درد و ناله ی خود، کاین سرود غم

Фароғат медиҳад аз савти авду нағма ӣ чангам

فراغت می دهد از صوت عود و نغمه ی چنگم

Дамади шохи гул ва аз ғунчааш буи вафо ояд

دمد شاخ گل و از غنچه اش بوی وفا آید

зи шавқи оризат ҳар ҷо ки уфтад ашки гулрангам

ز شوق عارضت هر جا که افتد اشک گلرنگم

Бсди манзил маро меафганд давр аз маи рӯят

بصد منزل مرا می افگند دور از مه رویت

Фалак чун мекашад сари ришта ӣ васли ту дар чангам

فلک چون می کشد سر رشته ی وصل تو در چنگم

Фиғонӣ чун кунам бовар ки ҳолам аз касе пурсад

فغانی چون کنم باور که حالم از کسی پرسد

Ҷафои ҷӯӣ ки сол ва ма напурсад ном аз нангам

جفا جویی که سال و مه نپرسد نام از ننگم