Манам дили парешон чаҳ дар тараби гушойам

منم دل پریشان چه در طرب گشایم

Чу ғамат намегузорад ки бихандаи лаби гушойам

چو غمت نمی گذارد که بخنده لب گشایم

Ҳазар аз шикояти ман ки буд тамоми оташ

حذر از شکایت من که بود تمام آتش

зи дили шикастаи оҳӣ ки бенем шаби гушойам

ز دل شکسته آهی که بنیم شب گشایم

Ҳаваси висоли ани лаб чаҳ кунӣ бигуфт ширин

هوس وصال ان لب چه کنی بگفت شیرین

Манам онкии чашми мӯрии бчнини рутаби гушойам

منم آنکه چشم موری بچنین رطب گشایم

Ту миёни диҳии вагарнаи бхёл дар нагунҷад

تو میان دهی وگرنه بخیال در نگنجد

Ки чунон камар ки донеи ман бе адаби гушойам

که چنان کمر که دانی من بی ادب گشایم

Чу бмргми оташ ӯ наравад зи ҷони ширин

چو بمرگم آتش او نرود ز جان شیرین

Чаҳ забон ба талхи гуфтани бъзоби таби гушойам

چه زبان به تلخ گفتن بعذاب تب گشایم

Ба ғизоли хеш гоҳе барисам ки чун фиғонӣ

به غزال خویش گاهی برسم که چون فغانی

Қадами рамида аз худ барраи талаби гушойам

قدم رمیده از خود بره طلب گشایم