Бар дил фузуд холи ту доғӣ дигар маро

بر دل فزود خال تو داغی دگر مرا

Афрӯхт аз рухи ту чароғӣ дигар маро

افروخت از رخ تو چراغی دگر مرا

Ҳар ҷом май ки дар назарам май диҳӣ ба ғайр

هر جام می که در نظرم می‌دهی به غیر

Доғии сети тоза бар сари доғӣ дигар маро

داغی‌ست تازه بر سر داغی دگر مرا

Ин дам ки берақиб рӯй , гирмти Аннан

این‌دم که بی رقیب روی‌، گیرمت عنان

Зин хубтар куҷост фироқӣ дигар маро

زین خوبتر کجاست فراغی دگر مرا

Ҳар рӯзи баҳри дафъи ғам аз хонаи ҳамдамӣ

هر روز بهر دفع غم از خانه همدمی

Беруни барад ба гулшану боғӣ дигар маро

بیرون برد به گلشن و باغی دگر مرا

Аммо биҷузи навиди висолати аҷаб ки кас

اما بجز نوید وصالت عجب که کس

Аз раҳи барад ба лобау лоғӣ дигар маро

از ره برد به لابه و لاغی دگر مرا

Доғам аз он гули сети фиғонии дарин чаман

داغم از آن گل‌ست فغانی درین چمن

Кӣ дил кашад ба лолау роғӣ дигар маро ?

کی دل کشد به لاله و راغی دگر مرا‌؟