Шавад сад сӯзи пинҳон ҳар дам аз доғи дилами равшан
شود صد سوز پنهان هر دم از داغ دلم روشن
Ки доғ буд ойӣна гетӣ намой ман
که داغ بود آیینهٔ گیتینمای من
Рӯм дар дашт ва чун маҷнӯни нуҳуми сар дар биёбон ҳо
روم در دشت و چون مجنون نهم سر در بیابانها
Агар на ғайрати ишқи ту ҳрдм гирадам доман
اگر نه غیرت عشق تو هردم گیردم دامن
Ҳавои он гулами сӯй гулистон мекашад варна
هوای آن گلم سوی گلستان میکشد ورنه
Ман девонаро яксони намояди гулшану гулхан
من دیوانه را یکسان نماید گلشن و گلخن
Ниҳолӣ каз сиришки оташинам парвариш ёбад
نهالی کز سرشک آتشینم پرورش یابد
براردи охири оташ чун дарахти водии эмин
برآرد آخر آتش چون درخت وادی ایمن
Чароғу шамъ ӯ дар базми айши ёр равшан шуд
چراغ و شمع او در بزم عیش یار روشن شد
Ман танҳо нишинро хона аз маҳтоб шуд равшан
من تنها نشین را خانه از مهتاب شد روشن
Фиғонӣ аз куҷоу ҷуръаи васлаши ҳаминаш бас
فغانی از کجا و جرعهٔ وصلش همینش بس
Ки дар ҳиҷраш хӯрд хуноба то ҷонаш буд дар тан
که در هجرش خورد خونابه تا جانش بود در تن