Нахли қадат ки аз чамани ҷони баромада

نخل قدت که از چمن جان برآمده

Шохи гулӣ басӯрат инсони баромада

شاخ گلی بصورت انسان برآمده

Аз пой то ба сар ҳама ҷонаст он ниҳол

از پای تا به سر همه جانست آن نهال

Гуё зи оби чашма ӣ ҳайвони баромада

گویا ز آب چشمه ی حیوان برآمده

Акнӯн туе ҷамили ҷаҳон гарчи пеши азин

اکنون تویی جمیل جهان گرچه پیش ازین

Овоза ӣ ҷамоли зи канъони баромада

آوازه ی جمال ز کنعان برآمده

Дар ҳар замин ки ҷилваи кунони рафта ӣӣ биноз

در هر زمین که جلوه کنان رفته یی بناز

Оҳ аз ниҳоди Кебеки хиромони баромада

آه از نهاد کبک خرامان برآمده

Дуздида чун бшмъ рахт кардаам назар

دزدیده چون بشمع رخت کرده ام نظر

Аз дили ҳазор шуъла ӣ пинҳони баромада

از دل هزار شعله ی پنهان برآمده

Маст аз май шабонаи маи ман зи хоби ноз

مست از می شبانه مه من ز خواب ناز

Бо офтоби дасту гиребони баромада

با آفتاب دست و گریبان برآمده

Хӯн хӯрдаам ки гашта муяссари висоли дӯст

خون خورده ام که گشته میسر وصال دوست

Бедардро хаёл ки осони баромада

بی درد را خیال که آسان برآمده

Дар ҳар чаман ки хондаи фиғонии сурӯди ишқ

در هر چمن که خوانده فغانی سرود عشق

Афғони зи булбулони хуши алҳони баромада

افغان ز بلبلان خوش الحان برآمده