На хаёли ғунчаи бандам на ба гул кунам назора

نه خیال غنچه بندم نه به گل کنم نظاره

Ки марои дилии фигору ҷгристи пораи пора

که مرا دلی فگار و جگریست پاره پاره

Ману офтоби рӯят ки ба хилвати саодат

من و آفتاب رویت که به خلوت سعادت

ШрФисти олимиро зи тулӯъи он ситора

شرفیست عالمی را ز طلوع آن ستاره

Бхдо ки дар дили ман рақам дуе нагунҷад

بخدا که در دل من رقم دویی نگنجد

Ту биё ки ман з ғайрат кунам аз миёни канора

تو بیا که من ز غیرت کنم از میان کناره

Бҷроҳти дили ман ки намак задӣ ҳазар кун

بجراحت دل من که نمک زدی حذر کن

Ки мабод зи оташи он бглт расад шарора

که مباد ز آتش آن بگلت رسد شراره

Ту бгшти боғ ва гулҳо бкршмаҳ ӣ ту ҳайрон

تو بگشت باغ و گلها بکرشمه ی تو حیران

Чаҳ равад бҷони мардум ки бурун рӯй савора

چه رود بجان مردم که برون روی سواره

Нкшми сар аз ҷафоят агарам бтиғи пурсӣ

نکشم سر از جفایت اگرم بتیغ پرسی

зи ту ҳар чаҳ бар ман ояд бикашам ҳазор бора

ز تو هر چه بر من آید بکشم هزار باره

Чаканам агар насозам бҷФои хори ҳиҷрон

چکنم اگر نسازم بجفای خار هجران

Чу зи оби дида ӣ ман ндмди гулӣ чаҳ чора

چو ز آب دیده ی من ندمد گلی چه چاره

Ҳамаи барги нои умедии зи баҳори умри чидам

همه برگ نا امیدی ز بهار عمر چیدم

Ки бком ман нагардад фалаки ситезаи кора

که بکام من نگردد فلک ستیزه کاره

зи фасонаи фиғонии дили кӯҳ рахна гардад

ز فسانهٔ فغانی دل کوه رخنه گردد

Нафас ниёзмандон гузарад зи санги хора

نفس نیازمندان گذرد ز سنگ خاره