Манимоӣ савори гардӣ ба Аннани ту равона

منمای سوار گردی به عنان تو روانه

Нарӯм зи пеши роҳат ба ҷафои тозӣона

نروم ز پیش راهت به جفای تازیانه

Дар харгаҳат надонам з чаҳ гашта арғавонӣ

در خرگهت ندانم ز چه گشته ارغوانی

Магари онкӣ додхоҳӣ зада сар бар остона

مگر آنکه دادخواهی زده سر بر آستانه

Шаби ҳиҷр бе ту ваҳшат будам зи сояи худ

شب هجر بی‌تو وحشت بودم ز سایهٔ خود

Сазад ар чароғ равшан накунам ба кунҷи хона

سزد ار چراغ روشن نکنم به کنج خانه

Манам онкии нахли айшами з батон набаст сӯрат

منم آنکه نخل عیشم ز بتان نبست صورت

На ба оҳи пари шарора на ба ашки донаи дона

نه به آه پر شراره نه به اشک دانه‌دانه

Ба муҳаббати ту ҷамъӣ шудаи гарми хӯн , валикин

به محبت تو جمعی شده گرم خون، ولیکن

Ман доғдори сӯзами бастами дарин миёна

من داغدار سوزم بستم درین میانه

Ғами ҳаркасӣ ки дидам ба таронае ба сар шуд

غم هرکسی که دیدم به ترانه‌ای به سر شد

Ба ҷуз аз ғами дили ман ки фузун шуд аз тарона

به جز از غم دل من که فزون شد از ترانه

Ман захми хӯрда ҷое нагузаштам эй фиғонӣ

من زخم خورده جایی نگذشتم ای فغانی

Ки чу сояи сайл хӯнӣ нашуд аз пем равона

که چو سایه سیل خونی نشد از پِیَم روانه