Гоҳе итобу гоҳ тараҳҳум намӯда Эй

گاهی عتاب و گاه ترحم نموده‌‌ای

Гуҳи заҳри чашму гоҳ табассум намӯда Эй

گه زهر چشم و گاه تبسم نموده‌ای

Бо аҳли дарди ҷавр ва ҷафо кардае ба ноз

با اهل درد جور و جفا کرده‌ای به ناز

Меҳру вафо ба аҳл тнъм намӯда Эй

مهر و وفا به اهل تنعم نموده‌ای

Шаб чун арақ нишаста ба рӯяти зи тоб май

شب چون عرق نشسته به رویت ز تاب می

Сад бори хуштар аз ма ва анҷум намӯда Эй

صد بار خوش‌تر از مه و انجم نموده‌ای

Ҷон додаам зи ғайрат ва аз рашк мурда ам

جان داده‌ام ز غیرت و از رشک مرده‌ام

Хандон чу бо рақиб такаллум намӯда Эй

خندان چو با رقیب تکلم نموده‌ای

Бедод кам намекунад он тарки тундху

بیداد کم نمی‌کند آن ترک تندخو

эй дил агар ҳазор тазаллум намӯда Эй

ای دل اگر هزار تظلم نموده‌ای

Ҳарҷо ки аз паии ту фиғонӣ кашида оҳ

هرجا که از پی تو فغانی کشیده آه

Мастонаи рафтае ва тараннум намӯда Эй

مستانه رفته‌ای و ترنم نموده‌ای