Хезу чароғ субҳ кун моҳи тамоми хеш ро

خیز و چراغ صبح کن، ماه تمام خویش را

Соғари офтоби даҳ ташна ӣ ҷоми хеш ро

ساغر آفتاب ده تشنهٔ جام خویش را

Холи ниҳодаи пеши лаб зулф кашида гирди рух

خال نهاده پیش لب زلف کشیده گرد رخ

Карда балои ақлу дайни донау доми хеш ро

کرده بلای عقل و دین دانه و دام خویش را

Ваа чаҳ наботи нури сусти он хати сабз каз сафо

وه چه نبات نور سست آن خط سبز کز صفا

Бар лаби об зиндагӣ карда мақоми хеш ро

بر لب آب زندگی کرده مقام خویش را

То чу маи ду ҳафтаи ?ут бар лаби бом дида ам

تا چو مه دو هفته‌ات بر لب بام دیده‌ام

Саҷда ӣ шукр мекунам ахтари боми хеш ро

سجدهٔ شکر می‌کنم اختر بام خویش را

Санги ҷафо чаҳ май занӣ бар дгарони зи нозукӣ

سنگ جفا چه می‌زنی بر دگران ز نازکی

Бар сари мо ҳавола кун раҳмати оми хеш ро

بر سر ما حواله کن رحمت عام خویش را

Аикаҳи мудом май кашӣ май бхёли лаъл ӯ

ای که مدام می‌کشی می به خیال لعل او

Шод нишину шукри гӯи айши мудоми хеш ро

شاد نشین و شکر گو عیش مدام خویش را

Сўздм агар касе дигар арзи салом ман кунад

سوزم اگر کسی دگر عرضِ سلام من کند

Рух бинмо ки худ кунам арзи саломи хеш ро

رخ بنما که خود کنم عرض سلام خویش را

Май гузарӣ ва мекунӣ нозу итоби зери лаб

می‌گذری و می‌کنی ناز و عتاب زیر لب

Баҳри худо ниҳон макун лутфи каломи хеш ро

بهر خدا نهان مکن لطف کلام خویش را

Битўи фиғонӣ ҳазин кард мазиди оҳи дил

بی‌تو فغانی حزین کرد مزید آه دل

Нола ӣ субҳгоҳӣу гиря ӣ шоми хеш ро

نالهٔ صبحگاهی و گریهٔ شام خویش را