Номи дили барадӣу ҷони нотавонами сӯхтӣ

نام دل بردی و جان ناتوانم سوختی

Ин ҳикояти бози гӯи дигар ки ҷонами сӯхтӣ

این حکایت باز گو دیگر که جانم سوختی

Аз чароғ дидаам равған кашидӣ шамъи ман

از چراغ دیده ام روغن کشیدی شمع من

Оташӣ кардӣу мағзи устихонами сӯхтӣ

آتشی کردی و مغز استخوانم سوختی

Сӯрати ҳоли дилами рўшнтрст аз офтоб

صورت حال دلم روشنترست از آفتاب

Бо вуҷӯди онкӣ аз мардуми ниҳонами сӯхтӣ

با وجود آنکه از مردم نهانم سوختی

Маст будӣ гуфтамат дар дидаи ман хоб кун

مست بودی گفتمت در دیدهٔ من خواب کن

Дар ғазаб рафтӣ ва аз чандини гумонами сӯхтӣ

در غضب رفتی و از چندین گمانم سوختی

Аз забонат ҳар сухан гуё забон оташаст

از زبانت هر سخن گویا زبان آتشست

Ёди дори ин нукта каз тоби забонами сӯхтӣ

یاد دار این نکته کز تاب زبانم سوختی

То расидами пеш дар парвона ӣ қатлам расед

تا رسیدم پیش در پروانه ی قتلم رسید

Маҷлисати нодидаи ҳам дар остонами сӯхтӣ

مجلست نادیده هم در آستانم سوختی

Номаи шавқати фиғонии шуълаи доғ дил аст

نامهٔ شوقت فغانی شعلهٔ داغ دل است

Қисса кӯтаҳ кун ки аз оҳу фиғонами сӯхтӣ

قصه کوته کن که از آه و فغانم سوختی