Манам эй шамъи дили рафтау ҷони омада бар лаб

منم ای شمع دل رفته و جان آمده بر لب

Шуда бар оташи шавқи ту чу парвонаи муқарраб

شده بر آتش شوق تو چو پروانه مقرب

Шаби васлат ки дарон парда кунад ақли гаронӣ

شب وصلت که دران پرده کند عقل گرانی

Ману афсонаи лаълат ки фусунии сети муҷарраб

من و افسانهٔ لعلت که فسونی‌ست مجرب

Ману хуршеди ҷамолати чаканами моҳи вшонро

من و خورشید جمالت چکنم ماه وشانرا

Ки бонавор таҷаллӣ нарасад партави кавкаб

که بانوار تجلی نرسد پرتو کوکب

Наравад аз назарами нақши хату холи ту ҳаргиз

نرود از نظرم نقش خط و خال تو هرگز

Ки саводи назари ман шудаи зин ҳар ду мураккаб

که سواد نظر من شده زین هر دو مرکب

Набӯд ишваи гарӣҳои ту дар фаҳми муаллим

نبود عشوه گریهای تو در فهم معلم

Ки касе ин ҳама мансӯба наёмухт бмктб

که کسی این همه منصوبه نیاموخت بمکتب

Бсди умеди Фгндм ба сари роҳи ту худ ро

بصد امید فگندم به سر راه تو خود را

Чаканам гар нагузорӣ ки бабўсам сами мураккаб

چکنم گر نگذاری که ببوسم سم مرکب

Агар имрӯз дигар ҷуръа ӣ васлам нарасонӣ

اگر امروز دگر جرعه ی وصلم نرسانی

Нрсонми ман махмур дар ин воқеа то шаб

نرسانم من مخمور در این واقعه تا شب

Май ишқ ту ҳаромаст бар он сифла ки ҳаргиз

می عشق تو حرامست بر آن سفله که هرگز

Накушуд соғари дардӣ ва кунад даъвии машраб

نکشد ساغر دردی و کند دعوی مشرب

Сифати гармии ишқати ман савдо зада донам

صفت گرمی عشقت من سودا زده دانم

Ки касе чун ман савдо зада нагудохт дарин таб

که کسی چون من سودا زده نگداخت درین تب

Ба ниёзи шабу оҳи саҳарӣ ёр нагардӣ

به نیاز شب و آه سحری یار نگردی

Чаҳ кунад бо ту фиғонии ҷигари сӯхта ё раб

چه کند با تو فغانی جگر سوخته یا رب