Шаб дидаам мушоҳида ӣ он ҷамол дошт

شب دیده ام مشاهده ی آن جمال داشت

Ҳарчанд гиря карду лекин висол дошт

هرچند گریه کرد و لیکن وصال داشت

Аз нозукӣ надошт таниши тоқати назар

از نازکی نداشت تنش طاقت نظر

Ҳайрони он гулам ки чаҳ нозук ниҳол дошт

حیران آن گلم که چه نازک نهال داشت

Рух бар фурӯз бар ҳамаи кас то абад битоб

رخ بر فروز بر همه کس تا ابد بتاب

Кин ҳасан бар камол нахоҳад завол дошт

کاین حسن بر کمال نخواهد زوال داشت

Шуд аз саодати ту бдонсон ки хостам

شد از سعادت تو بدانسان که خواستم

Сайёра ӣ мурод ки чандин вабол дошт

سیاره ی مراد که چندین وبال داشت

Банди забони мо гиреҳи абрӯӣ ту шуд

بند زبان ما گره ابروی تو شد

Варна чаҳ мешудӣ дили мо сад хаёл дошт

ورنه چه می شدی دل ما صد خیال داشت

Гирёни фиғонӣ аз ту ҳамин навбаҳор нест

گریان فغانی از تو همین نوبهار نیست

Ин куҳнаи мотмист ки ҳар моҳ ва сол дошт

این کهنه ماتمیست که هر ماه و سال داشت