Зиҳии ҳаёти абад аз лабати ҳаволаи мо

زهی حیات ابد از لبت حوالهٔ ما

Дамии висоли ту умри ҳазорсолаи мо

دمی وصال تو عمر هزار سالهٔ ما

Зоби дидаи баради сайли хонаи мардум

ز آب دیده برد سیل خانهٔ مردم

Расӯли ашк чу пеш оварад рисолаи мо

رسول اشک چو پیش آورد رسالهٔ ما

Чу бо ту зории аҳбоб дрнмӣ гирад

چو با تو زاری احباب درنمی‌گیرد

Чаҳ суд аз онкӣ ҷаҳон гирад оҳу нолаи мо

چه سود از آنکه جهان گیرد آه و نالهٔ ما

Дамӣ ки бар сар хон висол меҳмонем

دمی که بر سر خوان وصال مهمانیم

Фалаки зи рашк ба талхӣ диҳад нўолаҳи мо

فلک ز رشک به تلخی دهد نوالهٔ ما

Давои чеҳраи зард аз табиби пурсидам

دوای چهرهٔ زرد از طبیب پرسیدم

Ба ишва гуфт ки як ҷуръа аз пиёлаи мо

به عشوه گفت که یک جرعه از پیالهٔ ما

Чу гуфтамаш чаҳ гуласт инки ҳеҷ хораш нест

چو گفتمش چه گل‌ست این که هیچ خارش نیست

Шукуфтаи гашт ки рухсори ҳамчуи лолаи мо

شکفته گشت که رخسار همچو لالهٔ ما

Дареғу дарди фиғонӣ ки аз Наими висол

دریغ و درد فغانی که از نعیم وصال

Нўолаҳи ҷигар хаста шуд ҳаволаи мо

نوالهٔ جگر خسته شد حوالهٔ ما