Вазади боди баҳори эҳёии амвоти гулистон ро

وزد باد بهار احیای اموات گلستان را

зи анфоси масӣҳӣ тоза созад олами ҷон ро

ز انفاس مسیحی تازه سازد عالم جان را

Кунад гули ҷилва ва афғон кашад булбули вазон ҳар ду

کند گل جلوه و افغان کشد بلبل وزان هر دو

Расад баргу навои маҳзуни дилони байти алоҳзон ро

رسد برگ و نوا محزون‌دلان بیت‌الاحزان را

Наад ҳар лолаи кӯҳии пари оташи анбари суда

نهد هر لاله کوهی پر آتش عنبر سوده

Фурӯи пӯшад ба касби атр бар кӯҳи абри домон ро

فرو پوشد به کسب عطر بر کوه ابر دامان را

Даҳони ғунчаро дандону тоҷи лоларо зевар

دهان غنچه را دندان و تاج لاله را زیور

Чу меёбад азон дар поши созанди абри Нитсаон ро

چو می یابد ازان در پاش سازند ابر نیسان را

Буд аз пар задани мақсӯдаши ин котш барафрӯзад

بود از پر زدن مقصودش این کآتش برافروزد

зи ахгарҳои барги гули саҳари мурғи сҳрхўон ро

ز اخگرهای برگ گل سحر مرغ سحرخوان را

Фарози ин чунин оташи зи таҳрики сабо ҳар субҳ

فراز این چنین آتش ز تحریک صبا هر صبح

Чанор аз ғоиби сармои кушояди дасти ларзон ро

چنار از غایب سرما گشاید دست لرزان را

Кашанди аҳли сабӯҳии бодаи гулгун ба пои гул

کشند اهل صبوحی باده گلگون به پای گل

Навоҳо бо ҳазор ойин музайян карда дастон ро

نواها با هزار آیین مزین کرده دستان را

Баҳории ин чунин рафт ва хазоне ин чунин омад

بهاری این چنین رفت و خزانی این چنین آمد

Ҳамеша худ ҷузин корӣ набошад чархи гардон ро

همیشه خود جزین کاری نباشد چرخ گردان را

Шудаи гулчеҳраи маъшӯқи ҷинон ва чарх оварда

شده گلچهره معشوق جنان و چرخ آورده

Ба ранги ошиқонаи ошиқи маҳҷӯри пжмон ро

به رنگ عاشقانه عاشق مهجور پژمان را

Агар ншмрдии онро муғтанами инро шимури борӣ

اگر نشمردی آن را مغتنم این را شمر باری

Ки инро ҳам наёбӣ то биҷӯе ҳамчунон кон ро

که این را هم نیابی تا بجویی همچنان کان را

Ба рӯй шохи зарди ин дам ки барги лългўни бинӣ

به روی شاخ زرد این دم که برگ لعلگون بینی

Бибояд рехтан дар ҷоми зари лаъли Бадахшон ро

بباید ریختن در جام زر لعل بدخشان را

Баҳори умрро дидан ки чун рафт ва хазон омад

بهار عمر را دیدن که چون رفت و خزان آمد

Хазон ҳам бугзарад то бенгарӣ ин кохи вайрон ро

خزان هم بگذرد تا بنگری این کاخ ویران را

Агар хоҳии баҳор бе хазони бинӣ варо бингар

اگر خواهی بهار بی خزان بینی ورا بنگر

Баҳористони халқи хусрави Эрону турон ро

بهارستان خلق خسرو ایران و توران را

Магӯ хусрав ки то ҳафтуми падари султони бен султон

مگو خسرو که تا هفتم پدر سلطان بن سلطان

Чаҳ султон балки то ҳафтод волиди хон бехон ро

چه سلطان بلکه تا هفتاد والد خان بی‌خان را

Абўолғозии сипеҳри салтанати султони ҳусайни он шаҳ

ابوالغازی سپهر سلطنت سلطان حسین آن شه

Ки аз дарёии ҷўдши қатраи ёбии баҳру Аммон ро

که از دریای جودش قطره یابی بحر و عمان را

зи нутқаши бастагӣҳо нуктаи исоу Марям ро

ز نطقش بستگیها نکته عیسی و مریم را

зи райши тирагӣҳо панҷаи Мӯсоу умрон ро

ز رایش تیرگیها پنجه موسی و عمران را

Каминаи чокари рӯмяши байн дар хайли қайсар ро

کمینه چاکر رومیش بین در خیل قیصر را

Каминаи бандаи чниши дон дар пеши хоқон ро

کمینه بنده چنیش دان در پیش خاقان را

Шаҳаншоҳӣ ки сад хоқону қайсари банда сон бошанд

شهنشاهی که صد خاقان و قیصر بنده‌سان باشند

Чу андозад ба фарқи аҳли олами зилли эҳсон ро

چو اندازد به فرق اهل عالم ظل احسان را

Фалаки ҷоҳӣ ки дар бонони даргоҳаши дамии сад раҳ

فلک جاهی که در بانان درگاهش دمی صد ره

зи наъл музей ҷунбонанд мағзи фарқи кайвон ро

ز نعل موزه جنبانند مغز فرق کیوان را

Чу наъли зари бики ду мехи кавкаби Рахшро бандад

چو نعل زر بیک دو میخ کوکب رخش را بندد

Бпо то уфтад ва ёбад гадои меҳри рахшон ро

بپا تا افتد و یابد گدایی مهر رخشان را

Чу андари ҳикмати асрори хилқат фикр бигуморад

چو اندر حکمت اسرار خلقت فکر بگمارد

Биёбад ончии махфии мондаи афлотӯни Юнон ро

بیابد آنچه مخفی مانده افلاطون یونان را

Зиҳии шоҳӣ ки аз рой ту бошад равшанӣ ҳар рӯз

زهی شاهی که از رای تو باشد روشنی هر روز

Ба гардуни меҳрро зонсон ки аз ваии моҳи тобон ро

به گردون مهر را زانسان که از وی ماه تابان را

Буд ҷзмти баҳри корӣ ки бояд кард то ҳаддӣ

بود جزمت بهر کاری که باید کرد تا حدی

Ки аз хотир ба боди тир бустон дода нисён ро

که از خاطر به باد تیر بستان داده نسیان را

Ба баҳру кони зи абру офтоби он дару ёқӯтӣ

به بحر و کان ز ابر و آفتاب آن در و یاقوتی

Ки хоҳанд ар наёбанд аз кафат ёбанд товон ро

که خواهند ار نیابند از کفت یابند تاوان را

Фалак ҳамчун кавокиб гардад аз даврони худ роҷеъ

فلک همچون کواکب گردد از دوران خود راجع

Брҷътгар расонади қосиди амри ту фармон ро

برجعت گر رساند قاصد امر تو فرمان را

Шаванд афлоку анҷумгар ба чашми тарбияти бинӣ

شوند افلاک و انجم گر به چشم تربیت بینی

Ба рӯзи пори харгаҳро дару гулҳои кмсон ро

به روز پار خرگه را در و گل‌های کمسان را

Ба баҳр ва бар ғарази қасди дарахти умри хасми тест

به بحر و بر غرض قصد درخت عمر خصم تست

Наҳанг ар арраро дар кор дорад пели дандон ро

نهنگ ار اره را در کار دارد پیل دندان را

Ду сад майдони ҷаҳд чун кӯҳии ҳаркии чобуки азмат

دو صد میدان جهد چون کوهی هرکه چابک عزمت

Ба тарафи гунбади гардуни расонади нӯки чавгон ро

به طرف گنبد گردون رساند نوک چوگان را

зи қаъри тираи чоҳи тахайюли ҳикмати раъйат

ز قعر تیره چاه تخیل حکمت رأیت

Бурун ояд на сад моҳи Муқаннаъи моҳи канъон ро

برون آید نه صد ماه مقنع ماه کنعان را

Буд банду кшоди коинот аз амр ва наҳй ту

بود بند و کشاد کائنات از امر و نهی تو

Хирад бар чархи анҷуми бандади ин беҳудаи бӯҳтон ро

خرد بر چرخ انجم بندد این بیهوده بهتان را

Басии нон чун мау хуршеди соилро шавад рӯзӣ

بسی نان چون مه و خورشید سایل را شود روزی

Ба базм ар густард ақсоми ҷӯаду ҳишмат ва хон ро

به بزم ار گسترد اقسام جود و حشمت و خوان را

Тахайюл гар набандад нақш чун зоти ту мавҷӯдӣ

تخیل گر نبندد نقش چون ذات تو موجودی

Дарин мабҳаси хирад ҳар дами намояди манъи имкон ро

درین مبحث خرد هر دم نماید منع امکان را

Ба рафъи саҳари аъдогар қадами Монии замони фаҳмад

به رفع سحر اعدا گر قدم مانی زمان فهمد

Ҳам аз зоти ту Мӯсоро ҳам аз мрҳи ту събон ро

هم از ذات تو موسی را هم از مرح تو ثعبان را

Ба рӯзи растхези кин ки гардон дағо хоҳанд

به روز رستخیز کین که گردان دغا خواهند

Фурӯи шондни боби теғу пайкони гирди майдон ро

فرو شاندن بآب تیغ و پیکان گرد میدان را

Ғариви кӯси ҳарбӣ ҳар замон дар изтироби орад

غریو کوس حربی هر زمان در اضطراب آرد

Ба маҷроӣ меаҳ андари урӯқи арзи шарён ро

به مجرای میاه اندر عروق ارض شریان را

Синонҳоро Нитсаатон балои бинии зи анбӯҳӣ

سنانها را نیستان بلا بینی ز انبوهی

зи баси гулгуни илми оташи фитодаи он Нитсаатон ро

ز بس گلگون علم آتش فتاده آن نیستان را

Аён гардад қиёмат аз таҳаррук дар ду кӯҳи саф

عیان گردد قیامت از تحرک در دو کوه صف

Ки умеди ҳаёт Андам намонад навъи инсон ро

که امید حیات آندم نماند نوع انسان را

зи гирди рзмгаҳи абри балои рӯ бар сипеҳри орад

ز گرد رزمگه ابر بلا رو بر سپهر آرد

Фалак зон абр бар атрофи резади тири борон ро

فلک زان ابر بر اطراف ریزد تیر باران را

зи баси ғилзати ғубори сарсар офат кунад тира

ز بس غلظت غبار صرصر آفت کند تیره

Ҳамаи чашми зи раҳро сари басари бал ранг хуфтон ро

همه چشم ز ره را سر بسر بل رنگ خفتان را

Кашида теғи кин чун офтоби онрўз ҳар ҷониб

کشیده تیغ کین چون آفتاب آنروز هر جانب

Ба пўиаҳи афканӣ чун ашҳби афлоки икрон ро

به پویه افکنی چون اشهب افلاک یکران را

Буруни ореи дамор аз рӯзгори хокӣу обӣ

برون آری دمار از روزگار خاکی و آبی

Нагӯям пӯри дстонро ки бали соми Наримон ро

نگویم پور دستانرا که بل سام نریمان را

Баҳри зарбӣ ки андозӣ чаҳ аз ханҷар чаҳ аз рӯйин

بهر ضربی که اندازی چه از خنجر چه از رویین

зи тани оре бурун хонро ба хӯни омехтаи ҷон ро

ز تن آری برون خوان را به خون آمیخته جان را

Баҳри найза ки брбоиии савору афканӣ бар чарх

بهر نیزه که بربایی سوار و افکنی بر چرخ

Наёяд бар замин насупурда андари осмони ҷон ро

نیاید بر زمین نسپرده اندر آسمان جان را

Кигар кӯшиши намоеи фатҳи иқлӣмии баҳри ҳамла

که گر کوشش نمایی فتح اقلیمی بهر حمله

Гуҳи бахшиши бик соил бубахшӣ ҳосили он ро

گه بخشش بیک سایل ببخشی حاصل آن را

Чу аз майдони разму ҷайбаши баргашта ба фирӯзӣ

چو از میدان رزم و جیبش برگشته به فیروزی

Паии ойини базми айши зинати бахшеи айвон ро

پی آیین بزم عیش زینت‌بخشی ایوان را

Фарози тахти ҷамшеду Фаридуни афкании маскан

فراز تخت جمشید و فریدون افکنی مسکن

Фурӯи шастаи зи хуршеди ду олами гирди майдон ро

فرو شسته ز خورشید دو عالم گرد میدان را

Паии хушҳолии аҳли тараб аз нуктаи ҷони бахш

پی خوشحالی اهل طرب از نکته جان‌بخش

Скндрўши фурӯи резии бсоғри оби ҳайвон ро

سکندروَش فرو ریزی بساغر آب حیوان را

Ба даврати соқёни моҳи пайкар бода гардонанд

به دورت ساقیان ماه پیکر باده گردانند

Кашида мутрибони Зуҳраи ойини сӯрати алҳон ро

کشیده مطربان زهره آیین صورت الحان را

Туро бо он тавоноӣу зарби теғи олами гир

ترا با آن توانایی و ضرب تیغ عالم‌گیر

Диҳад рӯй олами дигар ки резии ашки ғалтон ро

دهد روی عالم دیگر که ریزی اشک غلتان را

Хаёли дрмндиҳои ишқати аўФтд дар сар

خیال درمندی‌های عشقت اوفتد در سر

Каз оҳи ашки зоҳирсозӣ андари базми тӯфон ро

کز آه اشک ظاهر سازی اندر بزم طوفان را

зи оҳи сарди аҳли базмро дар дили зании оташ

ز آه سرد اهل بزم را در دل زنی آتش

Ки дидаи баради кӯ зоҳир кунад чун барқи нирон ро

که دیده برد کو ظاهر کند چون برق نیران را

Ба базлати баҳри вуҷӯдат кон наёрад тоб азон маънӣ

به بذلت بحر وجودت کان نیارد تاب ازان معنی

Кисозӣ хушки зарфи баҳрро холӣ кунӣ кон ро

که سازی خشک ظرف بحر را خالی کنی کان را

Шҳо аз ӯҳдаи мадҳи ту берун омадан созад

شها از عهده مدح تو بیرون آمدن سازد

Марои оҷизи чунон каз васфи хайри анноси ҳисон ро

مرا عاجز چنان کز وصف خیر الناس حسان را

Ҳамон беҳтар ки ноРом бар забони ғайр аз дуои гӯйӣ

همان بهتر که نارم بر زبان غیر از دعا گویی

Насозам мунфаил аз мдҳтти табъи парешон ро

نسازم منفعل از مدحتت طبع پریشان را

Ҳамеша то ки баъд аз рафтани фасл баҳор ояд

همیشه تا که بعد از رفتن فصل بهار آید

Хазону шаън ин бошад дўрнгиҳои даврон ро

خزان و شأن این باشد دورنگی‌های دوران را

Баҳори боғи ҷоҳати бод аз боди хазони емин

بهار باغ جاهت باد از باد خزان ایمین

Мубиноад аз камоли ойини иқболи ту нуқсон ро

مبیناد از کمال آئین اقبال تو نقصان را

зи малики ороӣу адлати ҷҳонрои боди маъмурӣ

ز ملک آرایی و عدلت جهانرا باد معموری

Хусусан малики Эронро дарави халқи хуросонро !

خصوصا ملک ایران را درو خلق خراسان را!