Ҳасанӣ ки дида дид дили он сӯй моил аст

حسنی که دیده دید دل آن سوی مایل است

Фарёди дили зи дидау оҳи ман аз дил аст

فریاد دل ز دیده و آه من از دل است

Хоҳам ки оташ уфтад аз он чеҳра дар ниқоб

خواهم که آتش افتد از آن چهره در نقاب

Гӯ аз чаҳ рӯи бчшмм азон рӯй ҳоил аст

گو از چه رو بچشمم ازان روی حایل است

Дар зулмати фироқ чу нӯшами зулоли Хизр

در ظلمت فراق چو نوشم زلال خضر

Об ҳаёт нест ки он заҳр қотил аст

آب حیات نیست که آن زهر قاتل است

Ҳар чанд длФрўз буд офтоб май

هر چند دلفروز بود آفتاب می

Он ҳам ба зеби гулшани ҳасани ту дохил аст

آن هم به زیب گلشن حسن تو داخل است

Оби Хизр чаҳ ҷӯяму анфоси исавӣ

آب خضر چه جویم و انفاس عیسوی

Он лаб ба дастам ар фитад ин ҳар ду ҳосил аст

آن لب به دستم ار فتد این هر دو حاصل است

Лаълати зи ҷону ғунчаи ?ут аз дил диҳад нишон

لعلت ز جان و غنچه ات از دل دهد نشان

Гуё ки хилқати ту на аз об ва аз гул аст

گویا که خلقت تو نه از آب و از گل است

Фонӣ ба кӯии ишқ батон чун дар омадӣ ?

فانی به کوی عشق بتان چون در آمدی؟

Ғофил мабош аз онкии хатарнок манзил аст

غافل مباش از آنکه خطرناک منزل است