Зиҳӣ аз ҷоми ишқат бе худонро дўстгонӣ ҳо
زهی از جام عشقت بیخودان را دوستگانیها
Вазони ратли гарони афсурдагонро саргаронӣ ҳо
وزان رطل گران افسردگان را سرگرانیها
Нишонат ёфт ҳар кӯ бенишон шуд ҳаст азон оташ
نشانت یافت هر کو بینشان شد هست ازان آتش
Ба ҳрсўи доғи ҳайт бенишононро нишоне ҳо
به هرسو داغهایت بینشانان را نشانیها
Ба саҳрои ғамати овора ва бехон вамон гаштам
به صحرای غمت آواره و بیخانومان گشتم
Хуши он оворагеҳо хуррами ин бехонумоне ҳо
خوش آن آوارگیها خرم این بیخانمانیها
Агар дар ҳалқаи базми сгонт раҳ диҳад бахтам
اگر در حلقه بزم سگانت ره دهد بختم
з сармастӣ кунам бо шери гирони саргаронӣ ҳо
ز سرمستی کنم با شیر گیران سرگرانیها
Ҳар он кӯ то тавонад нотавонӣ дар ғамати варзад
هر آن کو تا تواند ناتوانی در غمت ورزد
Тавоноёни забун ӯ шаванд аз нотавонӣ ҳо
توانایان زبون او شوند از ناتوانیها
Ба дарси ишқ он шуд ки нуктаи дони кӯи лавҳи шаст аз ғайр
به درس عشق آن شد که نکتهدان کو لوح شست از غیر
Дарин раҳи содаи лавҳиҳо бааст аз хурдаи доне ҳо
درین ره سادهلوحیها به است از خردهدانیها
Маро шуд зиндагонии сурбаи сар бар бод аз ҳиҷрат
مرا شد زندگانی سربهسر بر باد از هجرت
Хушо онҳо ки доранд аз висолати зиндагонӣ ҳо
خوشا آنها که دارند از وصالت زندگانیها
Агар ту ҳофизи фонии шӯй аз саҳв дар ҳамдат
اگر تو حافظ فانی شوی از سهو در حمدت
Дар иқлӣми сухан доне кунам соҳибқиронӣ ҳо
در اقلیم سخندانی کنم صاحبقرانیها
Забонам гар кунӣ гуё ба дастонҳои ҳамди худ
زبانم گر کنی گویا به دستانهای حمد خود
Чаҳ хусрав балки бо ҷомӣ кунам ҳам достонӣ ҳо
چه خسرو بلکه با جامی کنم همداستانیها