Аз шаҳд нагӯям лаби он симбр олуд

از شهد نگویم لب آن سیمبر آلود

Аз шира ҷонаст ки гулбарг тар олуд

از شیره جانست که گلبرگ تر آلود

Аз хӯни дилам буд рухи олӯдаи мижгон

از خون دلم بود رخ آلوده مژگان

Чун хостам аз ашк башуем бтар олуд

چون خواستم از اشک بشویم بتر آلود

Аз ҳиҷри лабати хӯн ки ҳаме рафт зи чашмам

از هجر لبت خون که همی رفت ز چشمم

Зон захм ҳаме оядам ин дам ҷигар олуд

زان زخم همی آیدم این دم جگر آلود

Шаби саҷда кунон бӯдаам андари сари кӯяш

شب سجده کنان بوده ام اندر سر کویش

Бенанди саҳари србсри он хок зар олуд

بینند سحر سربسر آن خاک زر آلود

Ҳар ҷуръа ки зад навъ дигар гашти маро зонк

هر جرعه که زد نوع دگر گشت مرا زانک

Ҳар бори лаб аз бодаи бнўъӣ дигар олуд

هر بار لب از باده بنوعی دگر آلود

Зоҳид ба самад саҷда накард ва ба санам кард

زاهد به صمد سجده نکرد و به صنم کرد

Дар дайр ба май хирқаи зуҳдаш магар олуд

در دیر به می خرقه زهدش مگر آلود

Фонии тарафи дашти фанои лолаи стонист

فانی طرف دشت فنا لاله ستانیست

Кони дашти зи хӯни дили мо србср олуд

کان دشت ز خون دل ما سربسر آلود