Сӯфӣ з мем воқифи асрор ниҳон кард

صوفی ز میم واقف اسرار نهان کرد

Ман низ чу нӯшам ба кунам ончӣ тавон кард

من نیز چو نوشم به کنم آنچه توان کرد

Ҷовид сарафроз шуд онкас ки сари худ

جاوید سرافراز شد آنکس که سر خود

Дар дайри фанои хоки раҳи пер Муғон кард

در دیر فنا خاک ره پیر مغان کرد

Аз хўобгаҳ омад бдрўи гашти қиёмат

از خوابگه آمد بدرو گشت قیامت

Дилро ки зи ғарби омадаи хуршед гумон кард

دل را که ز غرب آمده خورشید گمان کرد

Пер аҷаб омад май дусола ки ҳар пер

پیر عجب آمد می دوساله که هر پیر

Каши ҳамдам ӯ як ду нафаси гашт ҷавон кард

کش همدم او یک دو نفس گشت جوان کرد

Бар сӯги арӯсони чамани абри баҳорӣ

بر سوگ عروسان چمن ابر بهاری

Чун сарсар дай дид ба сад ларза фиғон кард

چون صرصر دی دید به صد لرزه فغان کرد

Гуфтам ба дил афғон бикунӣ чунаш ба бинӣ

گفتم به دل افغان بکنی چونش به بینی

Ҳар чиз ки гуфтам накунӣ дид ва ҳамон кард

هر چیز که گفتم نکنی دید و همان کرد

Қатъ раҳ ҳастӣ ки аҷаби давр ва дароз аст

قطع ره هستی که عجب دور و دراز است

Фонӣ нагар аз хеш бурун рафт чаҳ сон кард

فانی نه گر از خویش برون رفت چه سان کرد