Воъизон то чанд манъи ҷом ва соғар ме кунанд

واعظان تا چند منع جام و ساغر می‌کنند

Чун димоғи хешро ҳам гуҳи гуҳӣ тар ме кунанд

چون دماغ خویش را هم گه گهی تر می‌کنند

Аз қадаҳи ононкаҳи гоҳ нашъа меёбанд файз

از قدح آنانکه گاه نشئه می‌یابند فیض

Зини шараф чун манъи маҳрӯмон дигар ме кунанд

زین شرف چون منع محرومان دیگر می‌کنند

Чун сафо аз тавбаи аҳли зуҳдро зоҳир нашуд

چون صفا از توبه اهل زهد را ظاهر نشد

Чун бад-ӣни таклифи риндонро мукаддар ме кунанд

چون بدین تکلیف رندان را مکدر می‌کنند

Май фурӯашони бодаро рӯзӣ ки май созанди соф

می‌فروشان باده را روزی که می‌سازند صاف

Миҷмари рӯҳонӣон зон бӯ муаттар ме кунанд

مجمر روحانیان زان بو معطر می‌کنند

Аз паии назора булбул хушаст авроқи гул

از پی نظاره بلبل خوشست اوراق گل

Боду борони он сҳоиФ аз чаҳ абтар ме кунанд

باد و باران آن صحایف از چه ابتر می‌کنند

Ҷуръаи пери Муғонами даҳ ба даст эй мғбчаҳ

جرعه پیر مغانم ده به دست ای مغبچه

Рағми ононе ки васфи худ ва кавсар ме кунанд

رغم آنانی که وصف خود و کوثر می‌کنند

Содаи дили воъиз ки гуяд ҳарчӣ ояд бар забонаш

ساده‌دل واعظ که گوید هرچه آید بر زبانش

Содатар ононкаҳи ин афсона бовар ме кунанд

ساده‌تر آنانکه این افسانه باور می‌کنند

Он чаҳ чашмонанд каз мижгони ду сафи ороста

آن چه چشمانند کز مژگان دو صف آراسته

Олимӣ дар турфаи алъайнӣ мусаххар ме кунанд

عالمی در طرفة‌العینی مسخر می‌کنند

Хозинони равза аз ашъори фонии лаъл ва дар

خازنان روضه از اشعار فانی لعل و در

Барда бар рухсору гӯши ҳур зевар ме кунанд

برده بر رخسار و گوش حور زیور می‌کنند