Насим субҳ бигӯ он ниҳоли раъно ро

نسیم صبح بگو آن نهال رعنا را

Ки боғи умри хазони дида аз ту шуд мо ро

که باغ عمر خزان دیده از تو شد ما را

Ба як қадаҳ ки кашидӣ зи оби оташи ранг

به یک قدح که کشیدی ز آب آتش رنگ

Чаҳ оташӣ ки задӣ ошиқони шайдо ро

چه آتشی که زدی عاشقان شیدا را

Шудам ба зуҳди қавии ғарра ва надонистам

شدم به زهد قوی غره و ندانستم

Ки рӯзии ишқ ба аҷзи афканди тавоно ро

که روزی عشق به عجز افکند توانا را

Ту эй ҷавон ки шикеби зи хайли ушшоқӣ

تو ای جوان که شکیبا ز خیل عشاقی

Тараҳҳумӣ бикун ин пери ношикеб ро

ترحمی بکن این پیر ناشکیبا را

Фурӯз машъалаи ҳасан аз оташ ишқ аст

فروز مشعله حسن از آتش عشق است

Мадори ҳайфи зи аҳли назари тамошо ро

مدار حیف ز اهل نظر تماشا را

Лабат чу об ҳаётаст зонка пешаш нест

لبت چو آب حیات است زانکه پیشش نیست

Ба гоҳи нутқи раҳи дам задани масеҳо ро

به گاه نطق ره دم زدن مسیحا را

Биё ки ҳосили кунин барг коҳӣ нест

بیا که حاصل کونین برگ کاهی نیست

Ба кӯии майкадаи риндони бодаи паймо ро

به کوی میکده رندان باده‌پیما را

Ба ҷон қабул кунам ҳарчӣ шайх фармоед

به جان قبول کنم هرچه شیخ فرماید

Агар на манъ кунад ишқу ҷоми саҳбо ро

اگر نه منع کند عشق و جام صهبا را

Фитод фонӣ бехонимон ба расвоӣ

فتاد فانی بی‌خانمان به رسوایی

Чу дид базми хроботёни расво ро

چو دید بزم خراباتیان رسوا را