Чу бо сад ҳасраташ аз даври байнам

چو با صد حسرتش از دور بینم

Чаҳ роҳи онкӣ бо он ма нишинам

چه راه آنکه با آن مه نشینم

зи ашками остонаш низ тар шуд

ز اشکم آستانش نیز تر شد

Чу об ӯ гузашт аз остинам

چو آب او گذشت از آستینم

Баранд тундбоди қаҳраш аз хашм

براند تندباد قهرش از خشم

Агар чун гирд бар кӯяш нишинам

اگر چون گرد بر کویش نشینم

Паии як диданаши вонгоаҳи мурдан

پی یک دیدنش وانگاه مردن

Шудаи умрӣ ки ҳар сӯ дар камӣнам

شده عمری که هر سو در کمینم

Ниёзами сад ҳазор ва ҳар яке ро

نیازم صد هزار و هر یکی را

Фузун зон ноз ба он нозанинам

فزون زان ناز به آن نازنینم

Ба умедӣ ки шояд пои расонад

به امیدی که شاید پا رساند

Ба роҳаш сада шуд умрии ҷабинам

به راهش سده شد عمری جبینم

Чаҳсозӣ манъи фонии зоҳид аз ишқ

چه سازی منع فانی زاهد از عشق

Ту дар қисмати чунон ва ман чунинам

تو در قسمت چنان و من چنینم