Набинам сӯй ӯ гарчи ба рӯйиши орзӯмандам

نبینم سوی او گرچه به رویش آرزومندم

Чу дар маҷлис буд он маи бад-ӣн миқдор хурсандам

چو در مجلس بود آن مه بدین مقدار خرسندم

зи ҳиҷрати гиряҳои талхи заҳрам дар мазоқи афканд

ز هجرت گریه‌های تلخ زهرم در مذاق افکند

Чаҳ бошад коми ҷон ширин кунӣ аз як шикархандам

چه باشد کام جان شیرین کنی از یک شکرخندم

Ба чашми он лаҳзаи бншондми ниҳоли сарви қадат ро

به چشم آن لحظه بنشاندم نهال سرو قدت را

Ки аз бустони дили нахли хаёл ғайр баркандам

که از بستان دل نخل خیال غیر برکندم

Хушам бо қатраи хӯн каз ҷигар ояд ҳамоно ҳаст

خوشم با قطره خون کز جگر آید همانا هست

Ҷигари прголаҳҳо фарзанд ва чун фарзанди фарзандам

جگر پرگاله‌ها فرزند و چون فرزند فرزندم

Шикофи теғи ҳиҷрашро ба сӯзани инки май дузӣ

شکاف تیغ هجرش را به سوزن اینکه می‌دوزی

Раҳо кун шояд аз мижгонаш ояд новакӣ чандам

رها کن شاید از مژگانش آید ناوکی چندم

зи зулфи кофарии зуннори бастам бар миёни лекин

ز زلف کافری زنار بستم بر میان لیکن

Дурӯғии тӯҳмати ислому дайн бар хеш май бандам

دروغی تهمت اسلام و دین بر خویش می‌بندم

Саг девона бигурезад зи ошӯби ҷунуни ман

سگ دیوانه بگریزد ز آشوب جنون من

Чаҳ нодонии ту эй носеҳ ки май хуонеи хирадмандам

چه نادانی تو ای ناصح که می‌خوانی خردمندم

Магар май қатраи қатра дар гулӯи резам ки осоед

مگر می قطره قطره در گلو ریزم که آساید

зи теғи меҳнати ҳиҷрон дил барканд баркандам

ز تیغ محنت هجران دل برکند برکندم

Ман аз девонагии расвои олами гаштам эй фонӣ

من از دیوانگی رسوای عالم گشتم ای فانی

зи ман девонатар он кови дарин ҳолат диҳад пандам

ز من دیوانه‌تر آن کاو درین حالت دهد پندم