эй ки гаштии сӯии майхона ба риндони пайрав
ای که گشتی سوی میخانه به رندان پیرو
Ваҷҳ мегар набӯд ҷони гараву ҷомаи гарав
وجه می گر نبود جان گرو و جامه گرو
Дар хаёлоти хати сабзи камони абрӯии хеш
در خیالات خط سبز کمان ابروی خویش
« мазраъи сабз фалак дидаму доси маи нав »
«مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو»
Бе худ афтодаму бозам чу ба ҳуш омад дил
بیخود افتادم و بازم چو به هوش آمد دل
« ёдам аз кушта хеш омаду ҳангоми дарав »
«یادم از کشته خویش آمد و هنگام درو»
Хонаи дили зи ғами гардиши гардун тира аст
خانه دل ز غم گردش گردون تیره است
Офтоб меагар бификанад онҷои партав
آفتاب می اگر بفکند آنجا پرتو
эй дили овози мғнии шинав онгаҳ воъиз
ای دل آواز مغنی شنو آنگه واعظ
Гарчи фарёд кунад гӯш бигир ва машну
گرچه فریاد کند گوش بگیر و مشنو
эй ки аз нози каллаи гӯша ҳасанат бишикаст
ای که از ناز کله گوشه حسنت بشکست
Аз шикаст дигараш ёд кун ва ғарра машав
از شکست دگرش یاد کن و غره مشو
Фонё бо худии хеш ба ҷонон нарисӣ
فانیا با خودی خویش به جانان نرسی
Худӣ аз хеши ҷудои афкан ва бехеш бирав
خودی از خویش جدا افکن و بیخویش برو