Ҳргаҳ аз таб зард ёбам глъзори хеш ро

هرگه از تب زرد یابم گلعذار خویش را

Дар хазон рӯ карда байнами нави баҳори хеш ро

در خزان رو کرده بینم نو بهار خویش را

Дар арақ уфтад чу ҷисм натоонаш бингарам

در عرق افتد چو جسم ناتوانش بنگرم

Ғарқаи баҳри бало ҷон назор хеш ро

غرقه بحر بلا جان نزار خویش را

Аз ҳарорат чун шавад нозуки таниш дар изтироб

از حرارت چون شود نازک تنش در اضطراب

Кӣ тавонам басти чашми ашкбори хеш ро

کی توانم بست چشم اشکبار خویش را

Кошкӣ таби хола аз лаълаш ба дандони бркнм

کاشکی تب خاله از لعلش به دندان برکنم

То кунам фориғи зи ранҷиши лаъли ёри хеш ро

تا کنم فارغ ز رنجش لعل یار خویش را

Умри ман чаҳ буд ба умр ӯ физойӣ эй сипеҳр

عمر من چه بود به عمر او فزایی ای سپهر

То ҳаёту ҷони фидои созамнигор хеш ро

تا حیات و جان فدا سازم نگار خویش را

Рӯзгорам тира шуд аз ранҷи он ма кӣ шавад

روزگارم تیره شد از رنج آن مه کی شود

То дигар байнами сафойии рӯзгори хеш ро

تا دگر بینم صفایی روزگار خویش را

Фонё чун хуши турши ёбӣ ба расми таҳният

فانیا چون خوش‌ترش یابی به رسم تهنیت

Барфашон аз ҷон ба пой ӯ нисори хеш ро

برفشان از جان به پای او نثار خویش را