Соқии маҳваш ар диҳад ҷоми шароби ноб ро

ساقی مهوش ار دهد جام شراب ناب را

Ба ки сипеҳр дорадам соғари офтоб ро

به که سپهر داردم ساغر آفتاب را

Чанд шавам ба майкадаи бихўд ва ҳамдамон баранд

چند شوم به میکده بیخود و همدمان برند

Масти кашони кашони сӯии хонаи ман хароб ро

مست کشان کشان سوی خانه من خراب را

Соқии глъзори мангар зи рахт арақ чакад

ساقی گلعذار من گر ز رخت عرق چکد

Атр мемарост бас бар мФшони гулоб ро

عطر می مراست بس بر مفشان گلاب را

Заҳри фироқ май кашам ваа чаҳ азоб бошад ин

زهر فراق می کشم وه چه عذاب باشد این

Дар таҳи дӯзахи ғамат чанд кашами азоб ро

در ته دوزخ غمت چند کشم عذاب را

Перӣу зуҳду офият ҳар се ба вақт худ хушанд

پیری و زهد و عافیت هر سه به وقت خود خوشند

Дори ғанимати ин серо ишқ ва майу шабоб ро

دار غنیمت این سه را عشق و می و شباب را

Бскаҳ бибоядат кафи ҳайф ва надоматат гузид

بسکه ببایدت کف حیف و ندامتت گزید

Фонӣ агар з каф наҳй мавсими гули шароб ро

فانی اگر ز کف نهی موسم گل شراب را