Дар чамани гулро назора кардам аз рӯй ҳабиб

در چمن گل را نظاره کردم از روی حبیب

Тоза шуд ҷонам казу омад ба ман буии ҳабиб

تازه شد جانم کزو آمد به من بوی حبیب

Гул ба рӯйиши андакӣ монанд шуд дар рангу буи

گل به رویش اندکی مانند شد در رنگ و بوی

Ҷо ки бар фарқаш даҳум ҳаст он ҳам аз рӯй ҳабиб

جا که بر فرقش دهم هست آن هم از روی حبیب

Сайли ашкамгар зи ҷо бар буд хоҳам шуд ҳалок

سیل اشکم گر ز جا بر بود خواهم شد هلاک

Бок набӯдгар нахоҳад баради нами сӯии ҳабиб

باک نبودگر نخواهد برد نم سوی حبیب

Дар сари кӯяши ҳалокам эй сабои баҳри худо

در سر کویش هلاکم ای صبا بهر خدا

Каз пай мурдан мабар хоки ман аз кӯии ҳабиб

کز پی مردن مبر خاک من از کوی حبیب

Бандаи зулф ту шуд сунбули ғуломи сунбулам

بنده زلف تو شد سنبل غلام سنبلم

Бандаи онам ки шуд ҳиндӯии ҳиндӯии ҳабиб

بنده آنم که شد هندوی هندوی حبیب

Мурданам бошад зи тағйири мизоҷи нозукаш

مردنم باشد ز تغییر مزاج نازکش

Бими қатлам кӣ буд аз тундии хуии ҳабиб

بیم قتلم کی بود از تندی خوی حبیب

Яксар мӯяш ба малик ҳар ду олам кӣ диҳад

یکسر مویش به ملک هر دو عالم کی دهد

Гарчи фонӣ дар заъифӣ нест чун мӯии ҳабиб

گرچه فانی در ضعیفی نیست چون موی حبیب