Он кокули мишкӣн ки ба рухи гашти ҳиҷобат

آن کاکل مشکین که به رخ گشت حجابت

Оҳаст марои кори паии рафъи ниқобат

آهست مرا کار پی رفع نقابت

Ганҷӣаст турои ҳасан казу даҳр шуд обод

گنجی است ترا حسن کزو دهر شد آباد

Лекини дили девонаи ман гашти харобат

لیکن دل دیوانه من گشت خرابت

Соқӣ май равшан ки дил ғам зада тираст

ساقی می روشن که دل غم‌زده تیرست

Аз гардиши даврони зи сари зулф ба тобат

از گردش دوران ز سر زلف به تابت

Гар моҳ нае чун шуда аз даври гузорат ?

گر ماه نه‌ای چون شده از دور گذارت؟

Гар умр нае дар шудан аз чист шитобат !

گر عمر نه‌ای در شدن از چیست شتابت!

Гӯйии зи лабами коми ту чаҳ буд ки диҳии ҷом

گویی ز لبم کام تو چه بود که دهی جام

Ҳам гӯии худ эй ҷон ки дарин чист ҷавобат ?

هم گوی خود ای جان که درین چیست جوابت؟

Афсонаи худ чун ба ту гӯям пас умрӣ

افسانه خود چون به تو گویم پس عمری

Чун бахти ман он лаҳза равад чашм ба хобат

چون بخت من آن لحظه رود چشم به خوابت

Фонии зи ғами мғбчгон чанд ваау оҳ

فانی ز غم مغبچگان چند وه و آه

Шуд дар назари пери Муғони вақти инобат

شد در نظر پیر مغان وقت انابت