Ҳар дил ки на соф аст бирав файз хиром аст

هر دل که نه صاف است برو فیض خرام است

Мроаҳи рухи дӯсти дили ойина фом аст

مرآة رخ دوست دل آئینه فام است

Дар ойина ҷом бидидам рухи соқӣ

در آئینه جام بدیدم رخ ساقی

Он давраи ойинаи магари давра ҷомаст ?

آن دوره آئینه مگر دوره جام است؟

Аз оби ҳаёти қадаҳами ком ба завқ аст

از آب حیات قدحم کام به ذوق است

Умрӣ металхасту марои умр ба ком аст

عمری می تلخ است و مرا عمر به کام است

Кӣ лхлхаҳи сандали аҳмар хушам ояд

کی لخلخه صندل احمر خوشم آید

Ки қлқлаҳ зарф мем атр машом аст

که قلقله ظرف میم عطر مشام است

Аз майкадаи ишқ чу шуд бодаи ҳалолам

از میکده عشق چو شد باده حلالم

Нонам дигар аз хонқаҳи зуҳд ҳаром аст

نانم دگر از خانقه زهد حرام است

Ҳам бод ба худ омад ва ҳам оби з худ рафт

هم باد به خود آمد و هم آب ز خود رفت

Дар гулшанат эй сарви саман бар чаҳ хиромаст ?

در گلشنت ای سرو سمن بر چه خرام است؟

Аз хеши бурун рафтан ва дар дӯст расӣдан

از خویش برون رفتن و در دوست رسیدن

Фонии раҳи фақр ар чаҳ дарозаст ду гомаст !

فانی ره فقر ار چه درازست دو گام است!