Биё ки ҳотифи майхонаи дӯш пинҳон гуфт

بیا که هاتف میخانه دوش پنهان گفت

Ба ман ҳикоятӣ аз сар меки натавон гуфт

به من حکایتی از سر می که نتوان گفت

Чу гашти воқифи азин ҳоли пери бодаи фуруш

چو گشت واقف ازین حال پیر باده فروش

Мем ба тҳниаҳ дод ва ба лутф ва эҳсон гуфт

میم به تهنیه داد و به لطف و احسان گفت

Ки эй гадои харобот ноумед мабош

که ای گدای خرابات ناامید مباش

Чаро ки ҳотифи ғайби ончӣ боядат он гуфт

چرا که هاتف غیب آنچه بایدت آن گفت

Азон замон ки дилам ншоء ёфт аз май ишқ

ازان زمان که دلم نشاء یافت از می عشق

Ба хештани ҳамаи душвори даҳр осон гуфт

به خویشتن همه دشوار دهر آسان گفت

Бароа аз сухани пери дайри афтодам

براه از سخن پیر دیر افتادم

Ки шайхи хонқаҳи ин нуктаҳо дигар сон гуфт

که شیخ خانقه این نکته ها دگر سان گفت

Аз он ба лолаи дилами хӯн шудаи дарунами сӯхт

از آن به لاله دلم خون شده درونم سوخت

Ки дарди хӯни дилу ранҷи доғ ҳиҷрон гуфт

که درد خون دل و رنج داغ هجران گفت

Ҳадис бастани зуннору бути парастии ман

حدیث بستن زنار و بت پرستی من

Ба халқи оқибати он шӯх номусулмон гуфт

به خلق عاقبت آن شوخ نامسلمان گفت

Чу дили зи зулфи ваии ошуфта буд аз хокаш

چو دل ز زلف وی آشفته بود از خاکش

Ҳар ончӣ пурса намудем ҳама парешон гуфт

هر آنچه پرسه نمودم همه پریشان گفت

Касе халоси зи гирдоб ғам шуд эй фонӣ

کسی خلاص ز گرداب غم شد ای فانی

Ки зери даври фалаки тарки аҳл даврон гуфт

که زیر دور فلک ترک اهل دوران گفت