Оштӣ кардам бо дӯсти пас аз ҷанги дароз

آشتی کردم با دوست پس از جنگ دراز

Ҳам бидон шарт ки боман накунад дигари ноз

هم بدان شرط که با من نکند دیگر ناز

Зончаҳ карда сет пушаймон шуду узри ҳамаи хост

زانچه کرده‌ست پشیمان شد و عذر همه خواست

Узри пзрФтму дил дар каф ӯ додам боз

عذر پذرفتم و دل در کف او دادم باز

Гар набудам ба муроди дил ӯ дайу прир

گر نبودم به مراد دل او دی و پریر

Ба муроди дил ӯ бошам аз имрӯзи фароз

به مراد دل او باشم از امروز فراز

Дӯш ногоҳ расидам ба дар ҳуҷра ӯ

دوش ناگاه رسیدم به در حجره او

Чун маро дид бихандед вмрои баради намоз

چون مرا دید بخندید و مرا برد نماز

Гуфтам эй ҷони ҷаҳони хизмати ту бӯса басаст

گفتم ای جان جهان خدمت تو بوسه بسست

Чаҳ шӯии ранҷа ба хам додани болои дароз

چه شوی رنجه به خم دادن بالای دراز

Ту замини бӯсаи мадаи хизмат бегона макун

تو زمین بوسه مده خدمت بیگانه مکن

Мар туро нест бад-ӣни хизмати бегонаи ниёз

مر ترا نیست بدین خدمت بیگانه نیاز

Шодмони гашт ва ду рух чун ду гули нави бФрўхт

شادمان گشت و دو رخ چون دو گل نو بفروخت

Зер лаб гуфт ки аҳсанти ваза , эй бандаи навоз !

زیر لب گفت که احسنت و زه، ای بنده نواز!

Ба дил нек бидода сети худованд ба ту

به دل نیک بداده‌ست خداوند به تو

ӣнҳамаи неъмати султони ҷаҳони винҳмаҳи соз

اینهمه نعمت سلطان جهان وینهمه ساز

Хусрави гетии масъӯд ки масъӯд шавад

خسرو گیتی مسعود که مسعود شود

Ҳар ки як рӯз шавад брдр ӯ бози фароз

هر که یک روز شود بر در او باز فراز

Шаҳриёрӣ ки гирифтаи сет ба тадбир ва ба теғ

شهریاری که گرفته‌ست به تدبیر و به تیغ

Аз сарои пои ҷаҳон ҳар чаҳ нишебасту фароз

از سرا پای جهان هر چه نشیبست و فراز

Чашми бад давр кунод эзади азу комрўз ӯст

چشم بد دور کناد ایزد ازو کامروز اوست

Аз пас эзад дар малики ҷаҳон бе анбоз

از پس ایزد در ملک جهان بی انباز

То парастанд маликро ҳамаи шоҳони ҷаҳон

تا پرستند ملک را همه شاهان جهان

Чаҳ ба рӯм ва чаҳ ба чин ва чаҳ ба шом ва чаҳ ҳиҷоз

چه به روم و چه به چین و چه به شام و چه حجاز

Ҳар бузургӣ ки сар аз тоъат ӯ боз кашид

هر بزرگی که سر از طاعت او باز کشید

Сар нигун гардад ва уфтад ба чаҳ сесад боз

سر نگون گردد و افتد به چه سیصد باز

Шаҳриёрӣ ки хилофаши талабади зўдоФтд

شهریاری که خلافش طلبد زود افتد

Аз смнзор ба хорстону зи кох ба коз

از سمنزار به خارستان وز کاخ به کاز

Натавон ҷусти хилофаш ба силаҳ ва ба сипоҳ

نتوان جست خلافش به سلاح و به سپاه

Зонка нандешад шери яла аз ишки гуроз

زانکه نندیشد شیر یله از یَشْک گراز

Вари бад-ӣн ҳар ду сабаби хираи сиррӣ ғарра шавад

ور بدین هر دو سبب خیره سری غره شود

Ҳамчунон гардад чун мӯр ки гирад парвоз

همچنان گردد چون مور که گیرد پرواز

Давлаташ бар дили бадхоҳон соҳиб хабараст

دولتش بر دل بدخواهان صاحب خبرست

Башнавад ҳар чаҳ бигӯянду буруни оради роз

بشنود هرچه بگویند و برون آرد راز

Гар касе бар дили ҷузи тоъаташ андеша кунад

گر کسی بر دل جز طاعتش اندیشه کند

Мӯӣ гардад бмсл бар тани он каси ғаммоз

موی گردد به مثل بر تن آن کس غماز

Вази пай онкӣ бидонанд мар ӯро бинишон

وز پی آنکه بدانند مر او را به نشان

Сар нигун гардад бар ҷома ӯ нақши тароз

سر نگون گردد بر جامه او نقش طراز

Ҳар сипоҳӣ ки ба пайкори малик рӯй ниҳод

هر سپاهی که به پیکار ملک روی نهاد

Боз гардад зи камони тези сӯй тир андоз

باز گردد ز کمان تیر سوی تیر انداز

Сипаҳи душмани ӯрои рамае дон ки даров

سپه دشمن او را رمه‌ای دان که در او

На чронндаҳ шубонаст на рҳҷўии нҳоз

نه چراننده شبانست نه رهجوی نهاز

Маликон мурғ шикоранду малики бози сипед

ملکان مرغ شکارند و ملک باز سپید

То ҷаҳон буд ва буд , мурғ буд туъмаи боз

تا جهان بود و بود، مرغ بود طعمه باز

Ҳамаи мейронро даъвӣаст , маликро маънӣ

همه میران را دعویست، ملک را معنی

Ҳамаи шоҳонро аҷзаст маликро эъҷоз

همه شاهان را عجزست ملک را اعجاز

Ҳар чаҳ ораст ба бадхоҳи малик боз шавад

هر چه عارست به بدخواه ملک باز شود

Ҳар чаҳ фахрасту бузургӣ ба малик гардад боз

هر چه فخرست و بزرگی به ملک گردد باز

Хашм ӯ оташ тезасту бидонадишони мум

خشم او آتش تیزست و بداندیشان موم

Мум ҳар ҷой ки оташ буд ояд ба гудоз

موم هر جای که آتش بود آید به گداز

Андари он беша ки якбор гузар кард малик

اندر آن بیشه که یک بار گذر کرد ملک

Накунад шери мақому надиҳади бабри овоз

نکند شیر مقام و ندهد ببر آواز

Ҷовдони шоди зиёди ин малики комрўо

جاودان شاد زیاد این ملک کامروا

Лашкараш беададу мамлакаташ бе андоз

لشکرش بی عدد و مملکتش بی انداز

эй худованди мулӯки араб ва он аҷам

ای خداوند ملوک عرب و آن عجم

эй падед аз маликони ҳамчуи ҳақиқати змҷоз

ای پدید از ملکان همچو حقیقت ز مجاز

Сада омад ки туро мужда диҳад аз наврӯз

سده آمد که ترا مژده دهد از نوروز

Мужда бипазир ва бидиҳ халъати вкорши бтроз

مژده بپذیر و بده خلعت و کارش بطراز

Амр кун то бдркохи ту аз авд кунанд

امر کن تا به در کاخ تو از عود کنند

Оташӣ чун гул ва бигумор ба бустони бгмоз

آتشی چون گل و بگمار به بستان بِگْماز

Ишқ бозӣ куну сикии хур ва бар ханд бар он

عشق بازی کن و سه‌یکی خور و برخند بر آن

Ки туро гуяд сикӣ махӯру ишқи мбоз ?

که ترا گوید سه‌یکی مخور و عشق مباز؟

Хулди бод аз ту ва аз давлати ту малики ҷаҳон

خلد باد از تو و از دولت تو ملک جهان

эй ризои ту аз эзад ба сӯии хулди ҷавоз

ای رضای تو از ایزد به سوی خلد جواز