Ишқи наву ёри нўўи наврӯзу сари сол
عشق نو و یار نوو نوروز و سر سال
Фархунда кунод эзад бар мейри ман ин ҳол
فرخنده کناد ایزد بر میر من این حال
Рӯзӣаст ки дар сол наёбанд чунин рӯз
روزیست که در سال نیابند چنین روز
Солист ки дар умр наёбанд чунин сол
سالیست که در عمر نیابند چنین سال
Дар рӯй ман имрӯзи бихандади лаби умед
در روی من امروز بخندد لب امید
Бар чҳрмни имрӯзи бихандади дили иқбол
بر چهر من امروز بخندد دل اقبال
Дар зовияи имрӯзи бихандади лаби зоҳид
در زاویه امروز بخندد لب زاهد
Дар савмиъа имрӯз биҷунбад лаби абдол
در صومعه امروز بجنبد لب ابدال
Аз лолаи ҳаме лаъл кунад Кебеки дарии пар
از لاله همی لعل کند کبک دری پر
Вази сабзаи ҳаме сабз кунад зоғи сияҳи бол
وز سبزه همی سبز کند زاغ سیه بال
Аз нола қамарӣ натавон дошт саҳари гӯш
از ناله قمری نتوان داشت سحر گوش
Вази ғулғул булбул натавон дошт бшби ҳол
وز غلغل بلبل نتوان داشت بشب هال
Аз тозаи гули лола ки дар боғи бихандад
از تازه گل لاله که در باغ بخندد
Дар боғи накӯтарнигарӣ чашм шавад ол
در باغ نکوتر نگری چشم شود آل
Аз дашт кунун машки тавон барад ба уштур
از دشت کنون مشک توان برد به اشتر
Бо онкӣ фурушанд ҳамеи машк ба мисқол
با آنکه فروشند همی مشک به مثقال
Гулзор чу бтхонаҳ шуд аз бутгари возбт
گلزار چو بتخانه شد از بتگر و از بت
Кҳсор чу ар танг шуд аз сӯрату ашкол
کهسار چو ارتنگ شد از صورت و اشکال
Аз баси гули маҷҳӯл ки дар боғ бихандед
از بس گل مجهول که در باغ بخندید
Наздики ҳамаи каси гул маърӯф шуд охол
نزدیک همه کس گل معروف شد آخال
эй рӯз чаҳ рӯзии ту бад-ӣни зинат ва ин зеб
ای روز چه روزی تو بدین زینت و این زیب
Каз зинати взиби ту дигар шдҳмаҳи аҳвол
کز زینت و زیب تو دگر شد همه احوال
Фархундау фаррух бар мейри манӣ имрӯз
فرخنده و فرخ بر میر منی امروز
« арҷу » ки ҳумоюну муборак буд ин фол
«ارجو» که همایون و مبارک بود این فال
Солори хуросони ъзди давлати олӣ
سالار خراسان عضد دولت عالی
Юсуфи писари Носири дайни он дар омол
یوسف پسر ناصر دین آن در آمال
ӯро сазад ва ҳаст ва ҳаме хоҳад бӯдан
او را سزد و هست و همی خواهد بودن
Ҳар рӯз дигар давлат ва ҳар рӯзи нави иқбол
هر روز دگر دولت و هر روز نو اقبال
Зебад ки бадви давлат ва иқбол бинозад
زیبد که بدو دولت و اقبال بنازد
Кин ҳар ду зоқрон амиранд вази амсол
کاین هر دو ز اقران امیرند وز امثال
Гӯйанд сазои гирд сазо гардад ва ин лафз
گویند سزا گرد سزا گردد و این لفظ
Ҳар гоҳ ки ҷӯянд , биёбанд дар амсол
هر گاه که جویند، بیابند در امثال
Он бори худоисти писандидаи баҳри фазл
آن بار خداییست پسندیده بهر فضل
Покиза ба ахлоқу писандида ба афъол
پاکیزه به اخلاق و پسندیده به افعال
Рӯзӣ ба бадаш ҳар ки сухан гуфт забонаш
روزی به بدش هر که سخن گفت زبانش
Ҳар чанд сухангӯӣ ва фасеҳаст шавад лол
هر چند سخنگوی و فصیحست شود لال
Аз ганҷи буруни оради мол ва ҳама бидиҳад
از گنج برون آرد مال و همه بدهد
Дар ганҷ наад шукри бузургони бадали мол
در گنج نهد شکر بزرگان بدل مال
Аз ҷумлаи мейрони ҷаҳони мейр ба родӣ
از جمله میران جهان میر به رادی
Пайдотар аз онаст ки бар рӯй накӯи хол
پیداتر از آنست که بر روی نکو خال
Мейрон баров ҳамчуи алифи рост дар оянд
میران براو همچو الف راست در آیند
Гирданд зи баси хизмат ӯ гўжтар аз дол
گردند ز بس خدمت او گوژ تر از دال
эй фаррухии арноми накӯи хоҳӣ ҷустан
ای فرخی ارنام نکو خواهی جستن
Гирд дар аўгрду ҷузи он хизмати мскол
گرد در اوگرد و جز آن خدمت مسکال
Чун лола дар он хизмати фархунда ҳаме ханд
چون لاله در آن خدمت فرخنده همی خند
Чун сарв дар он давлати пояндаи ҳамеи бол
چون سرو در آن دولت پاینده همی بال
Тозон з дар хонаи султон бар ӯ шӯ
تازان ز در خانه سلطان بر او شو
Чун хондаи буии мадҳати султон ба иҷлол
چون خوانده بوی مدحت سلطان به اجلال
Онкўи здли халқи фурӯи шаст ба мардӣ
آنکو زدل خلق فرو شست به مردی
Номи падари баҳману номи писари зол
نام پدر بهمن و نام پسر زال
Онҷо ки хилофи ту буд бугсалади умед
آنجا که خلاف تو بود بگسلد امید
Онҷо ки ризои ту буд гум шавад омол
آنجا که رضای تو بود گم شود آمال
Бар пел ба ду пора кунад гурзи ту дандон
بر پیل به دو پاره کند گرز تو دندان
Бршир ба ду нима кунад ханҷари ту ёл
برشیر به دو نیمه کند خنجر تو یال
Рӯзӣ ки ту бошери бшмшир дар ое
روزی که تو باشیر بشمشیر در آیی
Шер аз фазаъи ту бикунади дида ба чангол
شیر از فزع تو بکند دیده به چنگال
Дар беша бигӯаш ту ғрнбидни шерон
در بیشه بگوش تو غرنبیدن شیران
Хуштар буд аз равад хушу нағмаи қўол
خوشتر بود از رود خوش و نغمه قوال
Дар ҷанги зи чанги ту ба ҳилаи набарди ҷон
در جنگ ز چنگ تو به حیله نبرد جان
Карагӣ ки бидонади ҳияли рӯбаҳи мҳтол
کرگی که بداند حیل روبه محتال
Гардони диловар чу дарахтони тноўр
گردان دلاور چو درختان تناور
Ларзон шуда аз бим чу аз бод хазон на?ил
لرزان شده از بیم چو از باد خزان نال
Баси кас ки баҷанг андар бо хок яке шуд
بس کس که بجنگ اندر با خاک یکی شد
Зон новаки хунхора ва зон найзаи қаттол
زان ناوک خونخواره و زان نیزه قتال
эй тозаи трондр бар халқ аз дар наврӯз
ای تازه تراندر بر خلق از در نوروز
эй дӯсттар андари дили халқ аз сари шавол
ای دوست تر اندر دل خلق از سر شوال
Омад гуҳи наврӯзу ҷаҳони гашти дили афрӯз
آمد گه نوروز و جهان گشت دل افروز
Шуд боғи зи баси гавҳар чун килаҳи кёл
شد باغ ز بس گوهر چون کیله کیال
Май хоҳу тараби ҷӯйу зи баҳри тараби хеш
می خواه و طرب جوی و ز بهر طرب خویش
Майро сабабии соз ва бар андеш ва бар оғол
می را سببی ساز و بر اندیش و بر آغال
То гетӣ ва то олам ва мейраст ба гетӣ
تا گیتی و تا عالم و میرست به گیتی
Ту мейр малик бошу турои мейрони уммол
تو میر ملک باش و ترا میران عمال