Гул бихандед ва боғ шуд пидром

گل بخندید و باغ شد پدرام

эй хушо ин ҷаҳони бад-ӣни ҳангом

ای خوشا این جهان بدین هنگام

Чун биногваш некӯон шуд боғ

چون بناگوش نیکوان شد باغ

Аз гули себ ва аз гули бодом

از گل سیب و از گل بادام

Ҳамчуи лавҳ зумуррадин гашта сет

همچو لوح زمرّدین گشته ست

Дашт ҳамчун саҳифае зи рухом

دشت همچون صحیفه ای ز رخام

Боғи пари хаймаҳои дебои гашт

باغ پر خیمه های دیبا گشت

ЗндўоФони дарун шуда ба хайём

زندوافان درون شده به خیام

Гули сӯрӣ ба дасти боди баҳор

گل سوری به دست باد بهار

Сӯии бода ҳаме диҳад пайғом

سوی باده همی دهد پیغام

Ки туро бо ман ар мунозираи ист

که تو را با من ار مناظره ایست

Ман ба боғи омадам ба боғи хиром

من به باغ آمدم به باغ خرام

То кӣ аз роҳи мутрибони шинавам

تا کی از راه مطربان شنوم

Ки туро меҳаме диҳад дашном

که ترا می همی دهد دشنام

Гоҳ гуяд ки ранги ту на дуруст

گاه گوید که رنگ تو نه درست

Гоҳ гуяд ки буии ту на тамом

گاه گوید که بوی تو نه تمام

Хом гуфтӣ сухан , валикини ту

خام گفتی سخن، ولیکن تو

Нестии пухта , чун бигӯе хом

نیستی پخته، چون بگویی خام

Ту марои рангу буии воми мада

تو مرا رنگ و بوی وام مده

Гар зи ту ранг ва буи хоҳам вом

گر ز تو رنگ و بوی خواهم وام

Хушӣу рангу буии ҳеҷ мгир

خوشی و رنگ و بوی هیچ مگیر

На ман эй май ҳалолам ва ту ҳаром ?

نه من ای می حلالم و تو حرام؟

Ту чаҳ гӯйӣ , кунун чаҳ гуяд май

تو چه گویی، کنون چه گوید می

Гуяд : эй сурхи гул ! фурӯи ором

گوید: ای سرخ گل! فرو آرام

Бо касе хештан қиёс макун

با کسی خویشتن قیاس مکن

Ки турои сӯй ӯ буд фарҷом

که ترا سوی او بود فرجام

Хештанро мадаи ббод ки бод

خویشتن را مده بباد که باد

Надиҳади мари турои зи даври мақом

ندهد مر ترا ز دور مقام

Ман бимонами мудому онкии ниҳод

من بمانم مدام و آنکه نهاد

Номи ман зин қабл ниҳоди мудом

نام من زین قبل نهاد مدام

Дасти ромиши бмн шудаи сети қавӣ

دست رامش بمن شده ست قوی

Кори шодии бмни гирифтаи қавом

کار شادی بمن گرفته قوام

Ман ба биҷодаҳи монами андари хам

من به بیجاده مانم اندر خم

Ман ба ёқӯти монами андари ҷом

من به یاقوت مانم اندر جام

Ин шарафи бас буд маро ки маро

این شرف بس بود مرا که مرا

Бор бошад бар амири мудом

بار باشد بر امیر مدام

Мейри Юсуф ки бо дилу каф ӯ

میر یوسف که با دل و کف او

Танг ва зафтаст номи баҳри вғмом

تنگ و زفت است نام بحر و غمام

Аз никуӣ ки урф ва одат ӯст

از نکویی که عرف و عادت اوست

Нарасад дар сифот ӯ авҳом

نرسد در صفات او اوهام

Мадҳ ӯ нӯш зояд андари гӯш

مدح او نوش زاید اندر گوش

Таън ӯ заҳри пошади андари ком

طعن او زهر پاشد اندر کام

Хизмат ӯ ба рӯҳ бояд кард

خدمت او به روح باید کرد

Зини сабаби рӯҳи бартар аз аҷсом

زین سبب روح برتر از اجسام

Ҳар ки даҳ пай равад бхдмт ӯ

هر که ده پی رود بخدمت او

Бахти рӯи сӯй ӯ равад даҳ гом

بخت رو سوی او رود ده گام

Бахти аҳрори зер хизмат ӯст

بخت احرار زیر خدمت اوست

Ҳамчуи зери ризоӣ ӯ анъом

همچو زیر رضای او انعام

Ҳар ки бо ӯ мухолифати варзад

هر که با او مخالفت ورزد

Хастаи ғам буд ғариқи ғром

خسته غم بود غریق غرام

Даҳр гуяд ҳаме ки ман накунам

دهر گوید همی که من نکنم

Ҷузи бакори мувофиқонаши қиём

جز بکار موافقانش قیام

Вақти он кӯи гуҳар падед кунад

وقت آن کو گهر پدید کند

То бмидон ҷанг ҷӯяд ном

تا بمیدان جنگ جوید نام

Нафти афрӯхтаи шўдзи наҳиф

نفت افروخته شودز نهیب

Мағзи бадхоҳи аўмёни изом

مغز بدخواه اومیان عظام

Офтоб андарун шавад бҳҷоб

آفتاب اندرون شود بحجاب

Ҳар гуҳ ӯ теғ бар кашад знём

هر گه او تیغ بر کشد زنیام

Подшаҳи зодагӣу хасми кашӣ

پادشه زادگی و خصم کشی

Кин дуро худ мақдамасту эмом

کاین دو را خود مقدمست و امام

Кист андари ҳамаи сипоҳи малик

کیست اندر همه سپاه ملک

Бо дилу даст ӯ зи хосу зъом

با دل و دست او ز خاص و زعام

ӯ агар даст бар наад ба ҳзбр

او اگر دست بر نهد به هزبر

Бшкндбри ҳзбри ҳафт андом

بشکندبر هزبر هفت اندام

эй савори тамому гирди далер

ای سوار تمام و گرد دلیر

Меҳтар беназир ва род ҳамам

مهتر بی نظیر و راد همام

Рӯзи майдони туро ба ранҷ кашад

روز میدان ترا به رنج کشد

Асб вбросб нест ҷои муллоам

اسب وبراسب نیست جای ملام

Мураккабии кӯ чу бесутун набӯд

مرکبی کو چو بیستون نبود

Чун тавонад кашид кӯҳи сиёам

چون تواند کشید کوه سیام

Гар бидидӣ тан чу кӯҳи туро

گر بدیدی تن چو کوه ترا

Ба набарди андаруни набераи сом

به نبرد اندرون نبیره سام

Дар замони сӯии тўФрстодӣ

در زمان سوی توفرستادی

Рахши бозини хусравӣу стом

رخش بازین خسروی و ستام

Гар туро бомдод гуяд шоҳ

گر ترا بامداد گوید شاه

Ки туоне кушоди кишвари шом

که توانی گشاد کشور شام

Шому шомот ва Миср бигушое

شام و شامات و مصر بگشایی

Рӯзро вақти норасида ба шом

روز را وقت نارسیده به شام

Подшоҳи ҷаҳони бародари ту

پادشاه جهان برادر تو

Онкии шоҳӣ бадв гирифт низом

آنکه شاهی بدو گرفت نظام

Биҳдаҳ бар кашида нест туро

بیهده بر کشیده نیست ترا

То ба моҳ аз ҷалолату икром

تا به ماه از جلالت و اکرام

Аз бузургӣ воз навохт чаҳ монад

از بزرگی واز نواخت چه ماند

Ки накард он малик дар ин айём

که نکرد آن ملک در این ایام

Вақт рафтан ду пел дод туро

وقت رفتن دو پیل داد ترا

Вақти боз омадан дивист ғулом

وقت باز آمدن دویست غلام

Ончӣ кардаст з ончӣ хоҳад кард

آنچه کردست ز آنچه خواهد کرد

Сахтами андаки намояду сўтом

سختم اندک نماید و سوتام

Рӯзи онро ки шом хоҳад кард

روز آن را که شام خواهد کرد

Онкӣ акнӯн ҳаме бар ояд бом

آنکه اکنون همی بر آید بام

Он диҳад мари турои малик дар малик

آن دهد مر ترا ملک در ملک

Ки надоди инчи Подшаҳ ба мном

که نداد ایچ پادشه به منام

Наҳиммату коми ту бхдмт ӯст

نهمت و کام تو بخدمت اوست

Барисӣ лоҷарам ба наҳиммату ком

برسی لاجرم به نهمت و کام

То чунон чун миёни шодӣу ғам

تا چنان چون میان شادی و غم

Фарқ бошад миёни нуру злом

فرق باشد میان نور و ظلام

То чу андари миёни мазҳаб ҳо

تا چو اندر میان مذهب ها

Ихтилофаст дар миёни калом

اختلافست در میان کلام

Шодмон бошу Комрону азиз

شادمان باش و کامران و عزیز

Подшо бошу хусрави вқмқом

پادشا باش و خسرو وقمقام

Расми ту раҳнамои расми мулӯк

رسم تو رهنمای رسم ملوک

Хуии ту длгшои хуии киром

خوی تو دلگشای خوی کرام

Рӯзи наврӯзу рӯзгори баҳор

روز نوروز و روزگار بهار

Фаррухати боду хурраму пидром

فرخت باد و خرم و پدرام