Ҷашни садау соли наву моҳи муҳаррам

جشن سده و سال نو و ماه محرم

Фархунда кунод эзад бар хусрави олам

فرخنده کناد ایزد بر خسرو عالم

Шоҳаншаҳи гетии малики олами масъӯд

شاهنشه گیتی ملک عالم مسعود

Кин номи бад-ӣни маънӣ ӯ рости мусаллам

کاین نام بدین معنی او راست مسلم

Аз дидан ӯ чашм ҷаҳон гардад равшан

از دیدن او چشم جهان گردد روشن

Вази гуфтани номаши дил ва ҷон гардад хуррам

وز گفتن نامش دل و جان گردد خرم

Аз дидан ӯ сирнгрдди дили нзор

از دیدن او سیر نگردد دل نظار

Зонаст ки нзори ҳамеи нгслди азҳм

زانست که نظار همی نگسلد از هم

Кас нест ба гетӣ ки бирав шефта дил нест

کس نیست به گیتی که برو شیفته دل نیست

Дилҳо ба хуии неки рабӯдаи сет на зостм

دلها به خوی نیک ربوده‌ست نه‌ز اِستم

Гӯйӣ ки бикбораҳи дили халқи рабӯдаи сет

گویی که به یکباره دل خلق ربوده‌ست

Аз тозӣ ва аз деҳқону зи тарку здилм

از تازی و از دهقان، وز ترک و ز دیلم

Шоҳӣ ки бад-ӣни сикка ӯ баргаи шоҳӣ

شاهی که بدین سکه او بر گه شاهی

Худ нест чуну аз гуҳ ӯ то гуҳи одам

خود نیست چنو از گه او تا گه آدم

Бигузашт бақадр вшрФ аз ҷаму Фаридун

بگذشت به قدر و شرف از جم و فریدون

Ин буд ҳама наҳиммат султони муаззам

این بود همه نهمت سلطان معظم

эй хусрави ғозии падари шоҳи куҷое

ای خسرو غازی پدر شاه کجایی

То тахти писари бинӣ бар ҷойгаҳи ҷам

تا تخت پسر بینی بر جایگه جم

Гирди омада бар даргаи аўози паии хизмат

گرد آمده بر درگه او از پی خدمت

Сад шоҳ чу Кайхусрав , сад шер чу рустам

صد شاه چو کیخسرو، صد شیر چو رستم

Аз адлу зи инсофи ҷҳонрои ҳамаи ҳамвор

از عدل و ز انصاف جهان را همه هموار

Чун боғ Ирам карда вчўни байти муҳаррам

چون باغ ارم کرده و چون بیت محرم

Беранҷ ба тадбир ҳаме дорад гетӣ

بی رنج به تدبیر همی دارد گیتی

Чўнонкаҳи ҷҳонро ҷам медошт ба хотам

چونانکه جهان را جم میداشت به خاتم

Номи ту бадви зиндаи вдрхонаҳи тўсўр

نام تو بدو زنده و در خانه تو سور

Дар хонаи бадхоҳи ту сад шевану мотам

در خانه بدخواه تو صد شیون و ماتم

Фармони туу тоъати варои ту нигаҳ дошт

فرمان تو و طاعت و رای تو نگه داشت

Берун нашуд аз тоъату рои ту бикдм

بیرون نشد از طاعت و رای تو به یک دم

Ҳар кас ки туро хизмат карда сет бар ӯ

هر کس که ترا خدمت کرده‌ست برِ او

Чун ҷон гиронмоя азизасту макрам

چون جان گرانمایه عزیزست و مکرم

Онро ки бар оварда ту буд бар оварад

آنرا که برآوردهٔ تو بود برآورد

Вази ҷумлаи ёрон дигар кард мақдам

وز جمله یاران دگر کرد مقدم

Онон ки ҷавонанд писари хўондўи бародар

آنان که جوانند پسر خواند و برادر

Перону бузургони сипаҳро падар ва ъам

پیران و بزرگان سپه را پدر و عم

Он малику вилоят ки з ту ёфт ҳама дод

آن ملک و ولایت که ز تو یافت همه داد

Ваон малику вилоят ки бигирад бидиҳад ҳам

وان ملک و ولایت که بگیرد بدهد هم

Бо ин ҳунару мардӣ ва бо ин дилу бозу

با این هنر و مردی و با این دل و بازو

ӯро ба ҷаҳони малик ва вилоят набӯд кам

او را به جهان ملک و ولایت نبود کم

Ҳамвора равони ту азу бошад хўшнўд

همواره روان تو ازو باشد خوشنود

Венаи мамлакат рост нагирад бкФши хам

وین مملکت راست نگیرد به کفش خم

Бар давлат воқбол биноз эй шаҳи гетӣ

بر دولت و اقبال بناز ای شه گیتی

Аз ин карами эзад кат кард макрам

از این کرم ایزد کت کرد مکرم

Он кас ки чу масъӯд халаф дораду ворис

آن کس که چو مسعود خلف دارد و وارث

Зебад ки маро варо ба ду гетӣ набӯд ғам

زیبد که مر او را به دو گیتی نبود غم

Аз баракат ӯ давлати ту гашти падедор

از برکت او دولت تو گشت پدیدار

Аз пои смоъил падед омад замзам

از پای سماعیل پدید آمد زمزم

Дар чеҳра ӯ рӯз баӣ буд падедор

در چهره او روز بهی بود پدیدار

Дар абри гронбори падедор буд нам

در ابر گرانبار پدیدار بوَد نم

Касро ба ҷаҳон чун писари ту писарӣ нест

کس را به جهان چون پسر تو پسری نیست

Оҳӯи бача кӣ бошад чун бачаи зиғм

آهو بچه کی باشد چون بچه ضیغم

Шерон ва бар аз шерон чун теғ бар оҳихт

شیران و بر از شیران چون تیغ برآهیخت

Бошанд ба чашмаши ҳама бо гӯри рморм

باشند به چشمش همه با گور رمارم

Ширӣ ки шаҳаншоҳ бидон шер наад рӯй

شیری که شهنشاه بدان شیر نهد روی

Аз бим шавад мӯӣ бирав афъӣу арқм

از بیم شود موی برو افعی و ارقم

Ҳар дил ки шуд аз ҳайбат ӯ тофтау риш

هر دل که شد از هیبت او تافته و ریش

Он дил на ба дору баҳам ояд на ба марҳам

آن دل نه به دارو به هم آید نه به مرهم

Ҳам бикашад ва ҳам зиндаи кндхшмшу ҷўдш

هم بکشد و هم زنده کند خشمش و جودش

Он Мӯсои умрон буд , ин исои Марям

آن موسی عمران بود، این عیسی مریم

эй бори худои маликони ҳамаи гетӣ

ای بار خدای ملکان همه گیتی

эй аз маликони пеш чу аз соли муҳаррам

ای از ملکان پیش چو از سال محرم

Ҷашни сада дар маҷлиси оростаи ту

جشن سده در مجلس آراسته تو

Бо шодӣ чун зер ҳаме созад бо Бам

با شادی چون زیر همی سازد با بم

Ҷашни садаро расми нигаҳдоштӣ эй шоҳ

جشن سده را رسم نگهداشتی ای شاه

Оташ ба тхши барадӣ аз хонаи чорам

آتش به تخش بردی از خانه چارم

Чун оташ сӯзанда биФрўзду оташ

چون آتش سوزنده بیفروزد و آتش

Он як рухи соқӣ ва дигар ҷоми дамодам

آن یک رخ ساقی و دگر جام دمادم

Май хур ки турои зебад май хӯрдани вшодӣ

می خور که ترا زیبد می خوردن و شادی

намехӯрд Ни ту мадҳат ва он дгарони зм

می خوردن تو مدحت و آن دگران ذم

Рӯй туу рухсори бади андеш чу гули бод

روی تو و رخسار بد اندیش چو گل باد

Он ту замӣ , ваон бади андеши ту аз дам

آن تو ز می، وانِ بد اندیش تو از دم

Дасти ту ба сикӣ ва ба зулфӣ ки азу даст

دست تو به سه‌یکی و به زلفی که ازو دست

Чу махзанаи машк фурӯашон шавад аз шам

چون مخزنهٔ مشک فروشان شود از شم