Иди фаррухи бод бар шоҳи ҷаҳон
عید فرخ باد بر شاه جهان
Ҷовдонаи шодмону Комрон
جاودانه شادمان و کامران
Неъматаши пайвастау умраши дароз
نعمتش پیوسته و عمرش دراز
Давлаташи пояндау бахташи ҷавон
دولتش پاینده و بختش جوان
Солу маи лшкркшу лашкари шикан
سال و مه لشکرکش و لشکر شکن
Рӯзу шаби кшўрдаҳи вкшўрстон
روز و شب کشورده وکشورستان
Аиздоўрои ёру давлати пешкор
ایزداورا یار و دولت پیشکار
Аўбкоми дили макин андрмкон
اوبکام دل مکین اندرمکان
То ҷаҳонро Подшаҳ бояд ҳаме
تا جهان را پادشه باید همی
Подшаҳи Муҳамади боди андари ҷаҳон
پادشه محمد باد اندر جهان
Бодаи андари дасту хубони пеш рӯй
باده اندر دست و خوبان پیش روی
Хӯбрӯйоне ба хӯбии достон
خوبرویانی به خوبی داستان
Ҳар яке бо қоматӣ чун зоди сарв
هر یکی با قامتی چون زاد سرو
Ҳар яке бо чеҳрае чун арғавон
هر یکی با چهره ای چون ارغوان
Ҷаъдашон дар маҷлис ӯ мшкбор
جعدشان در مجلس او مشکبار
Зулфашон дар пеш ӯ анбар фишон
زلفشان در پیش او عنبر فشان
Зулф чун чавгони занхдони ҳамчуи гӯй
زلف چون چوگان زنخدان همچو گوی
Абрӯу мижгонашони тиру камон
ابرو و مژگانشان تیر و کمان
Майгусор онкас каз эшон дӯст тар
می گسار آنکس کز ایشان دوست تر
намезадаст дӯсти хуштар бегмон
می زدست دوست خوشتر بیگمان
Ҷовдони зингўнаҳи бодои айш ӯ
جاودان زینگونه بادا عیش او
Айши бади хоҳиш ба тимори вҳўон
عیش بد خواهش به تیمار وهوان
Душману бади гӯй ӯро оби сард
دشمن و بد گوی او را آب سرد
Оташ сӯзанда бодо дар даҳон
آتش سوزنده بادا در دهان
Бад ки гуяд зу малик ҳаргиз набӯд
بد که گوید زو ملک هرگز نبود
Бади хисолу бади фаъолу баданашон
بد خصال و بد فعال و بدنشان
Никхўтри зўмлк ҳаргиз набӯд
نیکخوتر زوملک هرگز نبود
Неки боди он неки шаҳро ҷовдон
نیک باد آن نیک شه را جاودان
Табъ ӯро моли даравишони барӣ
طبع او را مال درویشان بری
Зу раияти шоди хору шодмон
زو رعیت شاد خوار و شادمان
Давлат ӯ дар вилояти корсоз
دولت او در ولایت کارساز
Ҳайбат ӯ бар раияти посбон
هیبت او بر رعیت پاسبان
Шери нари даркишвари Эрони замин
شیر نر درکشور ایران زمین
Аз наҳифаш кард натавонади зиён
از نهیبش کرد نتواند زیان
Ҳеҷ шаҳро дар ҷаҳони он Зуҳра нест
هیچ شه را در جهان آن زهره نیست
Кўсхн ронад зи Эрон бар забон
کوسخن راند ز ایران بر زبان
Ҳар ки ӯ бар хонадонаш кард рӯй
هر که او بر خاندانش کرد روی
Зу бнстонди қадӣмии хонадон
زو بنستاند قدیمی خاندان
Ҳар ки ӯ бар ту ба он бас гирд кард ?
هر که او بر تو به آن بس گرد کرد؟
Зу бнстонди ҳамеи он ному нон
زو بنستاند همی آن نام و نان
То ҷаҳон бошад ҷҳонро ибратаст
تا جهان باشد جهانرا عبرتست
Аз ҳадиси Балху ҷанги хонён
از حدیث بلخ و جنگ خانیان
Гўиёи дай буд кони чандон сипоҳ
گوییا دی بود کان چندان سپاه
Андари он саҳро ҳаме канданд ҷон
اندر آن صحرا همی کندند جان
Ин зи асби андари фитодаи сарнигӯн
این ز اسب اندر فتاده سرنگون
Ваон бзири пои асби андрстон
وان بزیر پای اسب اندرستان
Даст он андохта дар пеши ин
دست آن انداخته در پیش این
Пой ин андохта дар пеши он
پای این انداخته در پیش آن
Ин якеро мондаи андари чашми тир
این یکی را مانده اندر چشم تیر
Ваон дигарро мондаи андари дили синон
وان دگر را مانده اندر دل سنان
Суст гашта пои хони андрри киб
سست گشته پای خان اندرر کیب
Хушк гашта дасти аилк бар Аннан
خشک گشته دست ایلک بر عنان
Мардумонро роҳ душвораст навен
مردمان را راه دشوارست نون
Андари он дашт аз фаровони устихон
اندر آن دشت از فراوان استخوان
Зон сипас консоли султони ҷанг ро
زان سپس کانسال سلطان جنگ را
Тозён омад ба Балх аз мўлтон
تازیان آمد به بلخ از مولتان
Лашкар ӯ бештар дар роҳ буд
لشکر او بیشتر در راه بود
Ваон гуруҳеи дев буд андари миён
وان گروهی دیو بود اندر میان
Бесипоҳ ӯ он сипаҳро нест кард
بی سپاه او آن سپه را نیست کرد
Дар ҷаҳони касро набӯдаи сети ин тавон
در جهان کس را نبوده ست این توان
Хон ба хории бзории бозгашт
خان به خواری بزاری بازگشت
Аз тпончаҳ лаъл карда рӯй варон
از طپانچه لعل کرده روی وران
Ҳар ки ророи хуросони омадаи сет
هر که رارای خراسان آمده ست
Гӯи биё то бозгардӣ ҳамчунон
گو بیا تا بازگردی همچنان
Марғзори мо ба шери оростаи сет
مرغزار ما به شیر آراسته ست
Бад тавон кушед бо шери жён
بد توان کوشید با شیر ژیان
Шукри эзадро ки моро хусравӣаст
شکر ایزد را که ما را خسرویست
Кори созу корбини вкордон
کار ساز و کاربین وکاردان
Хусравӣ бо давлатии неку қавӣ
خسروی با دولتی نیک و قوی
Хусравӣ бо лашкарии гшну гарон
خسروی با لشکری گشن و گران
Ҷангҳо карда чу ҷанги дашти Балх
جنگها کرده چو جنگ دشت بلخ
Қалъаҳо канда чу арги систон
قلعه ها کنده چو ارگ سیستان
Кас надонад гуфт андари ҳеҷ ҷанг
کس نداند گفت اندر هیچ جنگ
Пушт ӯ дидаи сети баҳмону фалон
پشت او دیده ست بهمان و فلان
Кори аўғзў ва ҷиҳодасту мудом
کار اوغزو و جهادست و مدام
То тавонад ғзўро бандади миён
تا تواند غزو را بندد میان
Санаду ҳинд аз бут прессатон кард пок
سند و هند از بت پرستان کرد پاک
Рафт азин сўтои бдрёии равон
رفت ازین سوتا بدریای روان
Ҳндўонрои србср ночиз кард
هندوانرا سربسر ناچیز کرد
Рўсёнро дод икчндии замон
روسیانرا داد یکچندی زمان
Вақт он омад ки дар тозад ба рӯм
وقت آن آمد که در تازد به روم
Найзаи андари даст ва дар бозуи камон
نیزه اندر دست و در بازو کمان
Тоҷи қайсар бар сар қайсар занад
تاج قیصر بر سر قیصر زند
Ҳамчунон чун барсари хони чтрхон
همچنان چون برسر خان چترخان
Хуши нхсбм то нагӯяд : фаррухӣ
خوش نخسبم تا نگوید: فرخی
Шеъри фатҳи рӯми гФтстӣ ? бихон !
شعر فتح روم گفتستی؟ بخوان !
То ҷаҳонро тоза гирданд баҳор
تا جهان را تازه گرداند بهار
Тоҳўоро тира гирданд хазон
تاهوا را تیره گرداند خزان
То ба айёми хазони наргис буд
تا به ایام خزان نرگس بود
То ба ҳангоми баҳорони арғавон
تا به هنگام بهاران ارغوان
Ҷуз барои ӯ мтободи офтоб
جز برای او متاباد آفتاب
Ҷзбаҳи ком ӯ мгрдоди осмон
جزبه کام او مگرداد آسمان