Ҳам аз саодату иқбол буду бахти ҷавон

هم از سعادت و اقبال بود و بخت جوان

Ки дили нбстм бар гулистону лолаи ситон

که دل نبستم بر گلسِتان و لاله‌ستان

Касе ки лолаи пурситад ба рӯзгори баҳор

کسی که لاله پرستد به روزگار بهار

зи шуғл хеш бимонад ба рӯзгори хазон

ز شغل خویش بماند به روزگار خزان

Гулӣ ки бод бар ӯ брҷҳди фурӯи резад

گلی که باد بر او برجهد فرو ریزد

Чаро даҳуми дили некӯи писанди хеш бар он

چرا دهم دلِ نیکو‌پسندِ خویش بر آن

Марои дилии сети ман он дил бидон даҳум ки маро

مرا دلی‌ست من آن دل بدان دهم که مرا

Азизтар буд аз дили ҳазор бору зи ҷон

عزیزتر بُوَد از دل هزار بار و ز جان

Бутӣ ба даст кунам ман аз ин батон баҳор

بتی به دست کنم من از این بتانِ بهار

Ба ҳасани пешрави некӯони туркистон

به حُسن پیشروِ نیکوانِ ترکستان

Ба зулфу оризи соҷи сиёҳу оҷи сипед

به زلف و عارض ساج سیاه و عاج سپید

Ба рӯйу болои моҳи тамому сарви равон

به روی و بالا ماه تمام و سرو روان

Ба зулфаши андари тоб ва ба тобиши андари машк

به زلفش اندر تاب و به تابش اندر مشک

Ба ҷаъдаши андари печ ва ба печиши андари бон

به جعدش اندر پیچ و به پیچش اندر بان

Ба бар паранду прндш чу ёсамини сипед

به بر پرند و پرندش چو یاسمین سپید

Ба рухи баҳору баҳораш чу равзаи ризвон

به رخ بهار و بهارش چو روضهٔ رضوان

Даҳан чу ғолияи доне ва сӣ ситораи хирад

دهن چو غالیه دانی و سی ستاره خرد

Ба ҷои ғолия , андари миёни ғолияи дон

به جای غالیه، اندر میان غالیه‌دان

Ба ман намӯда , нишони дили маро , ба даҳан

به من نموده، نشان دل مرا، به دهن

Ба ман намӯда , хаёли тани маро , ба миён

به من نموده، خیال تن مرا، به میان

Чу вақти бода буд бодаи гиру бода гусор

چو وقتِ باده بُوَد باده‌گیر و باده‌گسار

Чу вақти бӯса буд бӯсаи бахшу бӯсаи ситон

چو وقتِ بوسه بُوَد بوسه‌بخش و بوسه‌ستان

На вақти ъушрати сард ва на вақти хилвати шӯх

نه وقت عشرت سرد و نه وقت خلوت شوخ

На вақти хизмати қосир на вақти нози гарон

نه وقت خدمت قاصر نه وقت ناز گران

Агар худоӣ бихоҳад бутии чунин бихарам

اگر خدای بخواهد بتی چنین بخرم

зи неъмати малику дили бадви даҳум ба замон

ز نعمت ملک و دل بدو دهم به زمان

Амири олами одили Муҳамади Маҳмӯд

امیر عالم عادل محمد محمود

Ки ҳамду Муҳамадат ӯро сазад пас аз султон

که حمد و محمدت او را سزد پس از سلطان

Ба адл кардану инсоф додани зуъафо

به عدل کردن و انصاف دادن ضعفا

Халифаи умру ёдгори нўшрўон

خلیفهٔ عُمَر و یادگارِ نوشروان

Ба ҳарб кардану пирӯзи гаштани андари ҳарб

به حَرب کردن و پیروز گشتن اندر حَرب

Бародари алӣу ёри рустами дастон

برادرِ علی و یارِ رستمِ دستان

Куҷои зи фазли малики зодагон сухан гӯйанд

کجا ز فضل ملک‌زادگان سخن گویند

Амири олами одил буд сари девон

امیر عالم عادل بود سر دیوان

Куҷои зи айби мулӯки замона ёд кунанд

کجا ز عیب ملوک زمانه یاد کنند

Барӣ буд зи нақоис чу холиқи субҳон

بری بُوَد ز نقایص چو خالقِ سبحان

Сипеди рӯеи малик аз сиёҳ роят ӯст

سپید‌رویی ملک از سیاه رایت اوست

Сиёҳи роят ӯ пушти сад ҳазор Аннан

سیاه رایت او پشت صد هزار عنان

эй заррин дорад нишони рояти хеш

همای زرّین دارد نشان رایت خویش

Ки дошта сети ҳумоюнтар аз эй нишон

که داشته‌ست همایون‌تر از همای نشان

Ҳамеша бар сар ӯ соя эй буд

همیشه بر سر او سایهٔ همای بُوَد

Ту ҳеҷ сояи ҳумоюнтар аз эй мадон

تو هیچ سایه همایون‌تر از همای مدان

Ҳумо чу баради сари каси сояи афканд чаҳ аҷаб

هما چو برد سر کس سایه افکند چه عجب

Агар ҷаҳони ҳама ӯро шавад карон ба карон

اگر جهان همه او را شود کران به کران

Касе ки сояи фаррух бар ӯ фиканд ҳамЭй

کسی که سایهٔ فرّخ بر او فِکَنْد همای

Ба меҳтарӣ ва ба мерай расад зи кори гарон

به مهتری و به میری رسد ز کار گران

з рӯй фоли далолат бар он кунад ки малик

ز روی فال دلالت بر آن کند که ملک

Ҷаҳон бигирад ва гардад хдоигони ҷаҳон

جهان بگیرد و گردد خدایگان جهان

Ки мустаҳаққтар аз ӯ маликроу шоҳӣ ро

که مستحق‌تر از او ملک را و شاهی را

зи ҷумлаи ҳамаи шоҳони тозӣу деҳқон

ز جملهٔ همه شاهانِ تازی و دهقان

Агар саховат бояд , кафш ба рӯзи ато

اگر سخاوت باید، کَفَش به روزِ عطا

Чу баҳр гўҳрпошасту абри зарафшон

چو بحر گوهرپاش است و ابر زرافشان

Вагар шуҷоат бояд дилаш ба рӯзи вғо

وگر شجاعت باید دلش به روز وغا

Фузуни зи дашт фарохасту маи зи кӯҳи калон

فزون ز دشت فراخ است و مه ز کوه کلان

Сарои хизмат ӯ ганҷи хона шараф аст

سرای خدمت او گنج خانهٔ شرف است

Замини ҳиммат ӯ осмонаи кайвон

زمین همت او آسمانهٔ کیوان

з бас кашӣдан зари атоаши монда шудаи сет

ز بس کشیدن زر عطاش مانده شده‌ست

Чу пои пайкони ду дасти хозину вазон

چو پای پیکان دو دست خازن و وزان

Ба об монад шамшери тез ӯгар об

به آب ماند شمشیر تیز او گر آب

Сиришта бошад бо оташи забонаи занон

سرشته باشد با آتشِ زبانه‌زنان

Ба хоб монад нӯки синон ӯгар хоб

به خواب ماند نوک سنان او گر خواب

Чу дар тан ояд танро з ҷон кунад урён

چو در تن آید تن را ز جان کند عریان

Чаҳ ҳоҷатӣ ба Фсони рӯзи разми теғаш ро

چه حاجتی به فسان روز رزم تیغش را

Аз онкии сина аъдоӣ ӯст санги Фсон

از آنکه سینهٔ اعدای اوست سنگ فسان

Хаданги тезравашро яке ситораи шинос

خدنگ تیزروش را یکی ستاره شناس

Ситорае ки кунад бо дили адуаши қирон

ستاره‌ای که کند با دل عدوش قران

Кунад ба тир чу занбӯри хонаи санадон ро

کند به تیر چو زنبور خانه سندان را

Агар ниҳанд бар омоҷгоҳ ӯ санадон

اگر نهند بر آماجگاه او سندان

Ба ҳарб агар занад ӯ новакӣ ба паҳлавии пел

به حَرب اگر زند او ناوکی به پهلوی پیل

зи паҳлавӣ дигараш сар бурун кунад пайкон

ز پهلوی دگرش سر برون کند پیکان

Дар сарои саодати сарой хизмат ӯст

در سرای سعادت سرای خدمت اوست

Ту ходимони маликро ба ҷузи Саиди мадон

تو خادمان ملک را به جز سعید مدان

Дилами фидои забон бо ду ҷони фидои сухан

دلم فدای زبان با دو جان فدای سخن

Ки ман бад-ӣни ду расидами бад-ӣни шарифи макон

که من بدین دو رسیدم بدین شریف مکان

Маро ба хизмат ӯ дастгоҳ дод сухан

مرا به خدمت او دستگاه داد سخن

Маро ба мадҳат ӯ пойгоҳ дод забон

مرا به مدحت او پایگاه داد زبان

Сазад ки ҳисони хуонеи маро ки хотири ман

سزد که حسان خوانی مرا که خاطر من

Маро ба мадҳи Муҳамади ҳамеи баради фармон

مرا به مدح محمد همی برد فرمان

Шигифт нестгар аз мадҳ ӯ бузург шудам

شگفت نیست گر از مدح او بزرگ شدم

Ки аз мдиҳи Муҳамад бузург шуд ҳисон

که از مدیح محمد بزرگ شد حسان

Чаҳ занни барӣ ки тавалло ба давлат ки кунам

چه ظن بری که تولّا به دولتِ که کنم

Ки хонимони ман аз бар ӯст ободон

که خانمان من از بر اوست آبادان

Ба тамаъи ҷоҳ ба наздик ӯ ниҳодам рӯй

به طمع جاه به نزدیک او نهادم روی

Чунонкӣ рӯй ба оби равон наад аташон

چنانکه روی به آب روان نهد عطشان

Ҳамаи гумони ман он буд кончаҳи тамаъ ман аст

همه گمان من آن بود کانچه طمع من است

Азиз кард маро аз тўоФри эҳсон

عزیز کرد مرا از توافر احسان

Ба ҳафтае ба ман он дод ношунида мдиҳ

به هفته‌ای به من آن داد ناشنیده مدیح

Ки нобиға ба ҳама умр ёфт аз нӯъмон

که نابغه به همه عمر یافت از نعمان

Ҳамеша то чу бар дилбарон буд мармар

همیشه تا چو بر دلبران بود مرمر

Ҳамеша то чу лаби некӯон буд марҷон

همیشه تا چو لب نیکوان بود مرجان

Ҳамеша то чу ду рухсор ошиқон бошад

همیشه تا چو دو رخسار عاشقان باشد

Ба рӯзгори хазон рӯй баргҳои рузон

به روزگار خزان روی برگ‌های رزان

Ба коми хеши зиёд ва ба орзӯи брсод

به کام خویش زیاد و به آرزو برساد

Ба шукри боди зи умри дарозу бахти ҷавон

به شکر باد ز عمر دراز و بخت جوان

Ҷаҳонёнро бисёр амидҳости бадв

جهانیان را بسیار امیدهاست بدو

Вафо кунод ба фазли он умедҳо яздон

وفا کناد به فضل آن امیدها یزدان

Чу рӯй хубони аҳбоб ӯ шукуфта ба табъ

چو روی خوبان احباب او شکفته به طبع

Чу чашми хубони бадхоҳ ӯ нижанду навон

چو چشم خوبان بدخواه او نژند و نوان

Хуҷастаи бод бар ӯ меҳргон ва даст мабод

خجسته باد بر او مهرگان و دست مباد

Замонароу ҷаҳонро бар ӯ ба ҳеҷ замон

زمانه را و جهان را بر او به هیچ زمان