Ҷашни Фаридуни хуҷастаи боду ҳумоюн

جشن فریدون خجسته باد و همایون

Бар ъзди давлати он бадӣли Фаридун

بر عضد دولت آن بدیل فریدون

Пушти сипаҳи мейри Юсуфи онкӣ ба рӯйиш

پشت سپه میر یوسف آنکه به رویش

Рӯзи бузургони хуҷастаи гашту ҳумоюн

روز بزرگان خجسته گشت و همایون

Дидан ӯ бомдоди халқи ҷаҳон ро

دیدن او بامداد خلق جهان را

Ба буд аз сад ҳазор тоири маймун

به بود از صد هزار طایر میمون

Ғамгин , каз бомдоди чеҳра ӯ дид

غمگین‌، کز بامداد چهره او دید

Шод шуд ва аз ҳама ғам омад берун

شاد شد و از همه غم آمد بیرون

Он раҳ ва он икдлӣ ки бо малик ӯ рост

آن ره و آن یکدلی که با ملک او راست

Мӯсои умрони надида буд зи ҳорӯн

موسی عمران ندیده بود ز هارون

Чеҳра ӯро малик ба фоли гирифтаи сет

چهره او را ملک به فال گرفته‌ست

Лоҷарам ӯро касе набинад маҳзун

لاجرم او را کسی نبیند محزون

Аз фазаъ ӯ ба шаб фароз наёяд

از فزع او به شب فراز نیاید

Душмани султон аз он каронаи Ҷайҳун

دشمن سلطان از آن کرانه جیحون

Дар талаби душманони шоҳи анонаш

در طلب دشمنان شاه عنانش

Гоҳ ба Ҷайҳун диҳанду гоҳ ба Сайҳун

گاه به جیحون دهند و گاه به سیحون

Душмани шоҳ ар ба мағрибаст зи бимаш

دشمن شاه ار به مغرب است ز بیمش

Боз надонад ба ҳечгуна сар аз кун

باز نداند به هیچگونه سر از کون

Чун ба саф ояд камон хеш диҳад хам

چون به صف آید کمان خویش دهد خم

Аз дили шерони кӣнаи каши бчкди хӯн

از دل شیران کینه‌کش بچکد خون

Гар ту бихоҳӣ ба захми тири бснбд

گر تو بخواهی به زخم تیر بسنبد

Чун қалами оҳанӣни амӯди Фрстўн

چون قلم آهنین عمود فرسطون

Аз фазаъаш дар ҳамаи вилояти султон

از فزعش در همه ولایت سلطان

Шер наёяд зи ҳеҷ беша ба ҳомӯн

شیر نیاید ز هیچ بیشه به هامون

Ҳиялат ва афсун кунанд гардон дар ҷанг

حیلت و افسون کنند گُردان در جنگ

Мейр наёмухта сети ҳиялату афсун

میر نیاموخته‌ست حیلت و افسون

Мардумӣ омӯхта сету мард фикандан

مردمی آموخته‌ست و مرد فکندن

Боз наёяд касе ба олам айдун

باز نیاید کسی به عالم ایدون

Гардон гирданд пеши мейр ба майдон

گردان گردند پیش میر به میدان

Суст чу мисатон ки хӯрда бошанд афюн

سست چو مستان که خورده باشند افیون

Бори худои сет инчунин ки ту бинӣ

بار خدایی‌ست اینچنین که تو بینی

Гавҳар ӯ карда аз карӣмии маъҷун

گوهر او کرده از کریمی معجون

Бори худоӣ ки пои ҳиммат ӯ ро

بار خدایی که پای همّت او را

Рӯзу шаби андар канор гирад гардун

روز و شب اندر کنار گیرد گردون

Мأмўн гӯйанд ҳимматӣ чу фалак дошт

مأمون گویند همّتی چو فلک داشت

Ҷумлаи ҷаҳон буд пеши ҳиммат ӯ дун

جمله جهان بود پیش همّت او دون

Ҳиммати мأмўни бузург буд валикин

همّت مأمون بزرگ بود ولیکن

Бандаи он ҳимматаст ҳиммати мأмўн

بنده آن همّت است همّت مأمون

Миннат наниҳад зи ҳеҷ рӯе бар кас

منّت ننهد ز هیچ رویی بر کس

Гар бидиҳад молу малики хеши ҳмидўн

گر بدهد مال و ملک خویش همیدون

Зари буруни орад аз сароиш бе вазн

زر برون آرد از سرایش بی‌وزن

Ҳар ки ба мадҳаши ду лафз гуяд мавзун

هر که به مدحش دو لفظ گوید موزون

Бахшиши ӯро вафо надонад кардан

بخشش اورا وفا نداند کردن

Мондаи Искандару ниҳодаи қорун

مانده اسکندر و نهاده قارون

Хоста чунон диҳад ки гӯйии бастад

خواسته چونان دهد که گویی بستد

Рӯй гуҳ айдун кунад зи шарм , гуҳи ондўн

روی گه ایدون کند زِ شرم‌، گه آندون

Шукр нахоҳад вагар ту шукраши гӯйӣ

شکر نخواهد و گر تو شکرش گویی

Аз хаҷалӣ рӯй ту шавад чу тбрхўн

از خجلی روی تو شود چو طبرخون

Шарм чаро дошт бояд эй аҷаб ӯ ро

شرم چرا داشت باید ای عجب او را

Зон караму фазли рӯзи рӯз бар афзӯн

زان کرم و فضل روز روز بر افزون

Гар каф ӯро мусаххари сетии дарё

گر کف او را مسخّر‌ستی دریا

Хортар сетии зи санги лؤлؤи макнун

خوار‌تر‌ستی ز سنگ لؤلؤ مکنون

Неки ху ӣӣ пеша кард ва аз хуии некӯ

نیک‌خو‌یی پیشه کرد و از خوی نیکو

Куняту номаш бузург шуд ҳам аз акнӯн

کنیت و نامش بزرگ شد هم از اکنون

Гашт ба фазлу бузургвории маърӯф

گشت به فضل و بزرگواری معروف

Ҳамчу ба илми бузургвори Флотўн

همچو به علم بزرگوار فلاطون

Наваз ҷавонасту кор фардо дорад

نوز جوان است و کار فردا دارد

Фардо дорад дигар ниҳоду дигаргун

فردا دارد دگر نهاد و دگرگون

Дарга ӯ қибла бузургон гардад

درگه او قبله بزرگان گردد

То бкФди Зуҳраи мухолифи малъун

تا بکفد زهره مخالف ملعون

Ман сухани ёФаҳ маҳол нагӯям

من سخن یافه محال نگویم

Ин сухани ман усӯл дораду қонӯн

این سخن من اصول دارد و قانون

То маи Нитсаон буд равоеи бустон

تا مه نیسان بود روایی بستان

То маи конӯн буд равоеи конӯн

تا مه کانون بود روایی کانون

Комрўои бод ва нарм гашта мар ӯ ро

کامروا باد و نرم گشته مر او را

Чархи ситамкорау замонаи вожўн

چرخ ستمکاره و زمانه واژون

Дарбар ӯ лъбтӣ ки дар ҳамаи гетӣ

دربر او لعبتی که در همه گیتی

Ҳеҷ барӣ дида нест ҷуз бар хотун

هیچ بری دیده نیست جز بر خاتون