Бидон хушӣ ва бидон некуии лабу дандон

بدان خوشی و بدان نیکویی لب و دندان

Агар ба ҷон битавонӣ харид нест гарон

اگر به جان بتوانی خرید نیست گران

Лаби чунонро ғозӣ ба симу зари бФрўхт

لب چنان را غازی به سیم و زر بفروخت

Аҷабтар аз дили ғозии дилӣ буд ба ҷаҳон ?

عجب‌تر از دل غازی دلی بُوَد به جهان؟

Латифае сет дар он лаб чунонкӣ натавон гуфт

لطیفه‌ای‌ست در آن لب چنانکه نتوان گفت

Агар дилам диҳадӣ халқро намоями он

اگر دلم دهدی خلق را نمایم آن

Гумон барам ки ҳамеи бӯса рехт хоҳад аз ӯ

گمان برم که همی بوسه ریخت خواهد از او

Чу дар сухан шавад он офтоби туркистон

چو در سخن شود آن آفتاب ترکستان

Агар на аз қабл шарми он нгорстӣ

اگر نه از قبل شرم آن نگارستی

з бӯса надаҳумӣ ӯро ба ҳеҷ вақти амон

ز بوسه ندهمی او را به هیچ وقت امان

Вагар ҳазор длстии марои чунонкии яке

وگر هزار دلستی مرا چنانکه یکی

Ҳаме фидо кунамӣ пеши он лабу дандон

همی فدا کنمی پیش آن لب و دندان

Ҳазор сол маломат кашӣдан аз пай ӯ

هزار سال ملامت کشیدن از پی او

Тавон ва зон бути рӯзии ҷудо шудан натавон

توان و زان بت روزی جدا شدن نتوان

Маро ки хоҳад гуфтан ки дӯстро мнўоз

مرا که خواهد گفتن که دوست را منواز

Ки гуфт хоҳад маъшӯқро махоҳ ва махон

که گفت خواهد معشوق را مخواه و مخوان

Азизтар зи ҳамаи халқи ёри нек буд

عزیزتر ز همه خلق یار نیک بود

Вале азизтар аз ёри хизмати султон

ولی عزیزتر از یار خدمت سلطان

Хдоигони маони хусрави ҷаҳони масъӯд

خدایگان مهان خسرو جهان مسعود

Ки рӯзгораши масъӯди боду бахти ҷавон

که روزگارش مسعود باد و بخت جوان

Хдоигонии кӯро ҳазор банда сазад

خدایگانی کو را هزار بنده سزد

Чу киқбод ва чу Кайхусрав ва чу нўшрўон

چو کیقباد و چو کیخسرو و چو نوشروان

зи малики гетии як нима ёфт ӯ зи падар

ز ملک گیتی یک نیمه یافت او ز پدر

Дигар гирифта ба шамшеру тиру гурзу камон

دگر گرفته به شمشیر و تیر و گرز و کمان

Вагар ба кунҷии икпораҳ ногирифта бимонад

و گر به کنجی یکپاره ناگرفته بماند

Ҳам аз шумор гирифтааст , ногирифтаи мадон

هم از شمار گرفته است، ناگرفته مدان

Ба нома рост шавад , нома кард бояду бас

به نامه راست شود، نامه کرد باید و بس

Ба теғ кор нагардад дуруст ва бо сару ҷон

به تیغ کار نگردد درست و با سر و جان

Шуд он замон ки ба шамшери кор бояд кард

شد آن زمان که به شمشیر کار باید کرد

Кунун ба нома ҳаме кард бояд ва ба забон

کنون به نامه همی کرد باید و به زبان

Гуҳи самоъ ва шаробасту гоҳи лаҳву тараб

گه سماع و شراب است و گاه لهو و طرب

Гуҳ ниҳодани ганҷу гуҳ ниҳодан хон

گه نهادن گنج و گه نهادن خوان

Магар ба сайд ва ба чавгон задан равад пас аз ин

مگر به صید و به چوگان زدن رود پس از این

зи баҳри гаштани саҳро ва дидани майдон

ز بهر گشتن صحرا و دیدن میدان

Вагар на дар ҳамаи олам касе намонад ки ӯ

وگر نه در همه عالم کسی نماند که او

Гузашт хоҳад азин тоъат ва азин фармон

گذشت خواهد ازین طاعت و ازین فرمان

Мулӯкро ҳама бемол кард ва дил бишикаст

ملوک را همه بی‌مال کرد و دل بشکست

Бар ончӣ кард сари хусравон ба сари ҷоҳон

بر آنچه کرد سر خسروان به سر جاهان

Газофи дории чандон ҳазор марди далер

گزاف داری چندان هزار مرد دلیر

Ки шӯхи вор ба ҷанг шаҳ омаданд чунон

که شوخ‌وار به جنگ شه آمدند چنان

Диловаронеи пари ҳила аз сипоҳи Ироқ

دلاورانی پر حیله از سپاه عراق

Муборизонеи бгзидаҳ аз ки Гелон

مبارزانی بگزیده از که گیلان

зи пой то сар дар оҳани задуда чу теғ

ز پای تا سر در آهن زدوده چو تیغ

Гирифтаи теғ ба даст ва дӯдаст шастаи зи ҷон

گرفته تیغ به دست و دودست شُسته ز جان

зи кӯҳи оҳану кӯҳи сипари гирифтаи паноҳ

ز کوه آهن و کوه سپر گرفته پناه

Вазин ду кӯҳи қавӣ чун ситораи хишти равон

وزین دو کوه قوی چون ستاره خشت روان

Малик дар омад ва бо лашкарӣ кам аз ду ҳазор

ملک در آمد و با لشکری کم از دو هزار

Ҳамаи бади аспау холии зи худ ва аз хуфтон

همه بد اسپه و خالی ز خود و از خفتان

Чу рӯй кард бидон кӯҳ ва он сипоҳ бидид

چو روی کرد بدان کوه و آن سپاه بدید

Надид кӯҳу сипаҳро зи ҳечгуна карон

ندید کوه و سپه را ز هیچگونه کران

зи пой то сар ки мард корзорӣ дид

ز پای تا سر که مرد کارزاری دید

Ба корзори малики аҳди бастау паймон

به کارزار ملک عهد بسته و پیمان

Хдоигони ҷаҳон рӯйро ба лашкар кард

خدایگان جهان روی را به لشکر کرد

Ба шарм гуфт ба лашкар ки эй ҷавонмардон

به شرم گفت به لشکر که ای جوانمردان

Падари маро ва шуморо бад-ӣни замини бгзошт

پدر مرا و شما را بدین زمین بگذاشت

Ҷудо фиканд маро бо шумо зи хону зи мон

جدا فکند مرا با شما ز خان و ز مان

На соз дод ки аз баҳри хеши созами малик

نه ساز داد که از بهر خویش سازم ملک

На хоста ки ба ҷой шумо кунам эҳсон

نه خواسته که به جای شما کنم احسان

Ба номи нек аз ӣнҷои равон шудани беҳтар

به نام نیک از اینجا روان شدن بهتر

Ки бози гаштан назд падар ба дигари сон

که باز گشتن نزد پدر به دیگر سان

Дигар каз ӣнҷо то ҷои мо раҳеи сети дароз

دگر کز اینجا تا جای ما رهی‌ست دراز

зи рости вази чапи мо душманон ва мо ба миён

ز راست وز چپ ما دشمنان و ما به میان

Бад-ӣни раҳи андари чандон ки мард сайр шавад

بدین ره اندر چندان که مرد سیر شود

На зод ёбад марди ҳазиматӣ ва на нон

نه زاد یابد مرد هزیمتی و نه نان

Чунон кунед ки мардон шермард кунанд

چنان کنید که مردان شیرمرد کنند

Ба ҳеҷ гӯнаи мтобиди азин набарди Аннан

به هیچ‌گونه متابید ازین نبرد عنان

Агар мурод барояд чунон кунам ки шумо

اگر مراد برآید چنان کنم که شما

Ба мол ва малик шавед аз миёни халқи нишон

به مال و ملک شوید از میان خلق نشان

Зиён расед шуморо зи баҳри ман бисёр

زیان رسید شما را ز بهر من بسیار

Чунон кунам ки Фромш кунед номи зиён

چنان کنم که فرامُش کنید نامِ زیان

Ҳама сипоҳ ниҳоданд рӯйҳо ба замин

همه سپاه نهادند روی‌ها به زمین

Вази ончии шоҳ ҷаҳон гуфт чашмҳо гирён

وز آنچه شاه جهان گفت چشم‌ها گریان

Ба ҷумла гуфтанд эй шаҳриёри рӯзафзӯн

به‌جمله گفتند ای شهریار روزافزون

Хдоигони баланди ахтари баланди макон

خدایگان بلند اختر بلند مکان

Ки дар сипаҳ ки чу ту мейри пеши ҷанг буд

که در سپه که چو تو میر پیش جنگ بود

Агар з пел битарсад бар ӯ буд товон

اگر ز پیل بترسد بر او بود تاوان

Чунон кунем кунун рӯй кӯҳро ки шавад

چنان کنیم کنون روی کوه را که شود

зи хӯни душмани ту пари шақоӣқи нӯъмон

ز خون دشمن تو پر شقایق نعمان

Хдоигони ҷаҳон чун ҷавоб ҳо башнавад

خدایگان جهان چون جواب‌ها بشنود

Бхўости найзау тавфиқи хост аз яздон

بخواست نیزه و توفیق خواست از یزدان

Миёни он сипаҳ андар фитод чун ки фитад

میان آن سپه اندر فتاد چون که فتد

Миёни гӯру миёни гавазни шери жён

میان گور و میان گوزن شیر ژیان

Ҳаме гирифт ба даст ва ҳаме фиканд ба пой

همی گرفت به دست و همی فکند به پای

Ҷузи ин ки кард ва чаҳ донист рустами дастон

جز این که کرد و چه دانست رستم دستان

Ба як замони сипаҳи бекаронаро бишикаст

به یک زمان سپه بیکرانه را بشکست

Шикастагонро бигирифт ва ҷумла дод амон

شکستگان را بگرفت و جمله داد امان

Хабар шунид ки ширӣ ба роҳ дид касе

خبر شنید که شیری به راه دید کسی

зи ҷанг рӯй бидон сайд кард ҳам ба замон

ز جنگ روی بدان صید کرد هم به زمان

Бидон бузургии ҷанг ва бидон бузургии фатҳ

بدان بزرگی جنگ و بدان بزرگی فتح

Бикрад ва шер бикушт инат қудрату имкон

بکرد و شیر بکشت اینت قدرت و امکان

Азин накӯтару мардонатар фаровон кард

ازین نکوتر و مردانه‌تر فراوان کرد

Ба пои қалъаи ғӯр ва ба кӯҳи ғрҷстон

به پای قلعهٔ غور و به کوه غرجستان

Худои Носир ӯ боду рӯзгори муайян

خدای ناصر او باد و روزگار معین

Мулӯки бандау чокар ба ошкору ниҳон

ملوک بنده و چاکر به آشکار و نهان